Ve o yolun ilk büyük sınavı çok yakında gelecekti...
Her şey normal başlamıştı.
Asena ve Nihat her zamanki gibi konuşuyor, teneffüslerde birlikte vakit geçiriyordu.
Ama bazen en büyük tartışmalar en küçük şeylerden çıkardı.
Bir salı günüydü.
Asena sabah okula geldiğinde Nihat'ın biraz farklı davrandığını fark etti.
Dalgındı.
Sürekli birileriyle konuşuyordu.
Ve her konuşmadan sonra telefonu kontrol ediyordu.
Asena ilk başta önemsemedi.
Ama gün ilerledikçe canı sıkılmaya başladı.
Öğle arasında Nihat yine bir mesaj aldı.
Telefonuna bakıp hafifçe gülümsedi.
Asena bunu gördü.
"Kim yazıyor?"
Nihat başını kaldırdı.
"Kimse."
"Kimse mi?"
"Önemli değil."
Asena'nın hoşuna gitmedi.
Çünkü Nihat normalde ona her şeyi anlatırdı.
O günün geri kalanı garip geçti.
Nihat sürekli meşguldü.
Asena ise giderek daha fazla düşünmeye başladı.
Acaba biri mi vardı?
Acaba bir şey mi saklıyordu?
Acaba ona söylemediği bir şey mi olmuştu?
Ders çıkışında sonunda dayanamayıp konuştu.
"Nihat."
"Hm?"
"Bugün çok gariptin."
Nihat iç çekti.
"Biraz işim vardı."
"Ne işi?"
"Özel bir şey."
Asena'nın canı daha da sıkıldı.
"Tamam."
"Asena."
"Ne?"
"Kızdın mı?"
"Kızmadım."
Ama ses tonundan kızdığı çok belliydi.
O akşam mesajlaşmadılar.
İlk kez.
Asena telefonu eline alıp bıraktı.
Defalarca.
Ama yazmadı.
Nihat da yazmadı.
İkisi de karşı tarafın yazmasını bekledi.
Ertesi gün Arya hemen durumu fark etti.
"Siz kavga mı ettiniz?"
Asena başını sıraya koydu.
"Belki."
"Nasıl yani belki?"
"Biraz."
Arya iç çekti.
"Bir gün sevgili olmayı öğrenseniz keşke."
Aynı saatlerde Kaan da Nihat'ı sıkıştırıyordu.
"Git konuş."
"Konuşacağım."
"Ne zaman?"
"Birazdan."
"Birazdan ne zaman?"
Nihat gözlerini devirdi.
Öğle arasında Nihat sonunda Asena'nın yanına geldi.
"Asena."
Asena sessiz kaldı.
"Konuşabilir miyiz?"
Birkaç saniye geçti.
Sonunda başını kaldırdı.
"Tamam."
İkisi bahçenin sakin tarafına gittiler.
Nihat derin bir nefes aldı.
"Aslında sana sürpriz hazırlıyordum."
Asena şaşırdı.
"Ne?"
"O yüzden gizli davranıyordum."
"Asena'nın yüzündeki ifade değişti."
"Ciddi misin?"
"Evet."
Nihat telefonunu çıkardı.
Ekranda onlarca fotoğraf vardı.
Birlikte çektikleri fotoğraflar.
Mesaj ekran görüntüleri.
Anılar.
Asena'nın gözleri büyüdü.
"Bunlar ne?"
"Bir albüm hazırlıyordum."
Asena birkaç saniye hiçbir şey söyleyemedi.
Sonra başını iki elinin arasına aldı.
"Ben aşırı düşündüm."
Nihat güldü.
"Biraz."
"Biraz mı?"
İkisi de kahkahaya boğuldu.
O gün ilk kez önemli bir şey öğrendiler.
Bir ilişki sadece güzel günlerden oluşmuyordu.
Bazen yanlış anlamalar oluyordu.
Bazen canları sıkılıyordu.
Ama konuşunca çözülüyordu.
Ve belki de onları güçlü yapan şey buydu.
Çünkü ikisi de kavga etmekten değil, birbirlerini kaybetmekten korkuyordu.
Ama onları bekleyen şey küçük bir kavgadan çok daha büyüktü.
Çünkü birkaç ay sonra bütün okulun konuşacağı bir olay yaşanacaktı...