Çatı katındaki ayak sesleri bir anda kesildi.
Nil korkuyla Ayaz'ın arkasına geçti.
"Orada biri vardı..."
Ayaz gözlerini karanlığa dikti.
"Biliyorum."
Elindeki telefonun fenerini açtı.
Işık eski dolapların ve tozlu sıraların üzerine vuruyordu.
Bir anda...
Tak!
Bir gölge koridorun sonuna doğru koştu.
"Dur!" diye bağırdı Ayaz.
Ayaz hızla peşinden koşmaya başladı.
Nil de istemeden arkasından koştu.
Eski koridorun sonunda siyah kapüşonlu biri merdivenlerden aşağı indi.
Ayaz tam yakalayacakken...
Kapüşonlu kişi cebinden küçük bir sis kapsülü attı.
Puff!
Koridor birkaç saniyede yoğun dumanla kaplandı.
Nil öksürmeye başladı.
"Ayaz... hiçbir şey göremiyorum!"
Ayaz hemen Nil'in bileğini tuttu.
"Kıpırdama."
Birkaç saniye sonra duman dağıldığında kapüşonlu kişi çoktan kaybolmuştu.
Ayaz sinirle yumruğunu duvara vurdu.
"Lanet olsun..."
---
İkisi sessizce aşağı inerken Nil dayanamadı.
"Sen bunların kim olduğunu biliyorsun, değil mi?"
Ayaz cevap vermedi.
"Söylesene!"
Ayaz durdu.
"Seni ilgilendirmiyor."
"Artık ilgilendiriyor!"
Ayaz derin bir nefes aldı.
"Ne kadar az şey bilirsen..."
"...o kadar uzun yaşarsın."
Bunu söyleyip yürümeye devam etti.
Nil ise bu sözleri hiç unutamayacaktı.
---
Okul çıkışında Nil otobüs durağına doğru yürüyordu.
Hava yavaş yavaş kararmaya başlamıştı.
Tam durağa yaklaşmışken siyah bir araba sessizce yanında durdu.
Arabanın camı yavaşça açıldı.
İçeride siyah takım elbiseli bir adam vardı.
Adam gülümseyerek konuştu.
"Nil..."
"Patron seninle tanışmak istiyor."
Nil'in kalbi hızlandı.
"Ben kimseyi tanımıyorum."
Tam geri çekilecekken adam kapıyı açtı.
"İstersen nazikçe gelirsin..."
"...istemezsen zorla."
Nil korkuyla birkaç adım geri çekildi.
Tam o sırada siyah bir motosiklet hızla arabanın önünde durdu.
Kaskını çıkaran kişi Ayaz'dı.
Ayaz'ın buz gibi sesi sokakta yankılandı.
"Arabadan inin."
Adam gülümsedi.
"Demek sonunda geldin..."
Ayaz gözlerini adamdan ayırmadan tek bir cümle kurdu.
"Nil'e dokunan, bana dokunmuş sayılır."