Nil, elindeki siyah kâğıdı tekrar tekrar okudu.
> "Ayaz'dan uzak durmazsan, sıradaki kurban sen olacaksın."
"Ece..." diye seslendi telaşla.
Ece kâğıdı görünce yüzü soldu.
"Bunu... sana kim verdi?"
"Bilmiyorum. Dolabımın içindeydi."
Ece, Nil'in kolunu tuttu.
"Bu okulda böyle şakalar yapılmaz."
"Ne demek istiyorsun?"
"Burada bazı insanlar... düşündüğünden daha tehlikeli."
---
Son ders beden eğitimiydi.
Öğretmen öğrencileri bahçeye çıkarırken Nil, sınıfta unuttuğu telefonunu almak için tek başına geri döndü.
Koridor bomboştu.
Telefonunu alıp çıkacakken...
Üst kattan bir ses geldi.
Tak... Tak... Tak...
Nil başını kaldırdı.
"Bu saatte yukarıda kim var?"
Merakına yenildi.
Merdivenleri yavaşça çıkmaya başladı.
En üst kata ulaştığında eski bir kapıyla karşılaştı.
Kapının üzerinde tozlu bir tabela vardı.
"Çatı Katı"
Kapı hafif aralıktı.
Nil içeri baktı.
Eski sıralar, kırık dolaplar ve örümcek ağları vardı.
Tam geri dönecekken...
Bir fısıltı duydu.
"Gel..."
Nil olduğu yerde dondu.
"Kim var?"
Cevap gelmedi.
Bir adım daha attı.
O anda arkasından güçlü bir el kolunu tuttu.
Nil korkuyla çığlık atacaktı ki...
"Aklını mı kaçırdın?"
Ayaz'dı.
Ayaz öfkeyle etrafına baktı.
"Buraya neden çıktın?"
"Ben... ses duydum."
Ayaz dişlerini sıktı.
"Bir daha bu kata tek başına çıkmayacaksın."
"Ama neden?"
"Çünkü burası güvenli değil."
Tam o sırada çatı katının en karanlık köşesinden metal bir dolap büyük bir gürültüyle devrildi.
GÜÜÜMMM!
Nil irkilip Ayaz'ın koluna tutundu.
Ayaz hızla önüne geçti ve karanlığa sert bir bakış attı.
"Saklandığını biliyorum."
Ancak cevap veren olmadı.
Sadece karanlığın içinden, bir çift ayak sesi yavaşça uzaklaştı.
Ayaz'ın yüzü ilk kez gerçekten endişeli görünüyordu.
Ve Nil, o an tek bir şey düşündü:
"Bu okulda gerçekten biri bizi izliyor..."