Kapının kolu yavaşça aşağı indi...
Nil nefesini tuttu.
Kalbi o kadar hızlı atıyordu ki, sesini dışarıdakilerin duyacağından korktu.
Kapı yavaşça aralandı.
Tam o anda...
"Burada değil."
Bu, Ayaz'ın sesiydi.
Siyah takım elbiseli adamlardan biri koridora baktı.
"Emin misin?"
Ayaz soğukkanlı bir şekilde cevap verdi.
"Evet."
Adamlar birkaç saniye daha etrafı kontrol ettikten sonra uzaklaştılar.
Ayak sesleri tamamen kaybolunca Nil derin bir nefes aldı.
Kapıyı yavaşça açtı.
Tam çıkacakken...
"Çık."
Nil irkilerek arkasını döndü.
Ayaz, sınıfın kapısının önünde durmuş ona bakıyordu.
"Ben..."
"Seni takip ettim..." diyebildi sadece.
Ayaz'ın yüzündeki ifade sertleşti.
"Sana takip etme demedim mi?"
Nil cesaretini toplayarak karşılık verdi.
"Onlar kimdi?"
Ayaz sustu.
"Patron dediler... Senin ne işin var onlarla?"
Ayaz gözlerini kaçırdı.
"Bilmen gerekmiyor."
"Ben öğrenmek istiyorum."
Ayaz birkaç adım yaklaştı.
"Sana son kez söylüyorum."
"Bu okulda gördüğün her şeye inanma."
"Ve benden uzak dur."
Nil öfkeyle başını salladı.
"Sen sürekli bana kötü davranıyorsun! Sonra da uzak dur diyorsun!"
Ayaz bir an sessiz kaldı.
Gözlerinde ilk kez kısa süreli bir üzüntü belirdi.
Ama hemen eski sert ifadesine döndü.
"Ne kadar benden uzak durursan..."
"...o kadar güvende olursun."
Bunu söyledikten sonra arkasını dönüp koridorun karanlığına doğru yürüdü.
Nil olduğu yerde kaldı.
"Neden bana bunları söylüyor?" diye düşündü.
Tam okuldan çıkmak için bahçeye yönelirken, dolabının içinde katlanmış siyah bir kâğıt buldu.
Titreyen elleriyle açtı.
Kâğıtta tek bir cümle yazıyordu:
"Ayaz'dan uzak durmazsan, sıradaki kurban sen olacaksın."
Nil'in yüzü bembeyaz kesildi.
Kâğıdı yazanın kim olduğunu bilmiyordu.
Ama birileri onu izliyordu...