Murat'ın sözleri odada yankılandı.
"Baban ölmedi."
Nil birkaç saniye boyunca kıpırdayamadı.
"Ne?"
Annesine baktı.
"Anne... Bu doğru mu?"
Annesinin gözlerinden yaşlar süzüldü.
"Nil, sana anlatmak istedim."
"Üç yıl boyunca mı?"
Annesi başını eğdi.
"Onu korumak zorundaydım."
Ayaz hemen araya girdi.
"Kimden?"
Murat cevap verdi.
"Bizden."
Ayaz'ın bakışları sertleşti.
"Ne demek istiyorsun?"
Murat masanın üzerindeki eski bir dosyayı Nil'e doğru itti.
"Babana ait."
Nil dosyayı açtı.
İçinde eski fotoğraflar, belgeler ve okul kayıtları vardı.
Bir fotoğrafta babası, okulun ilk müdürü ve Murat birlikte duruyordu.
Nil şaşkınlıkla baktı.
"Babam sizinle çalışıyordu?"
Annesi başını salladı.
"Başta evet."
"Sonra ne oldu?"
Annesi derin bir nefes aldı.
"Baban okulun altında yapılan gizli çalışmaların gerçek amacını öğrendi."
Elif hemen sordu:
"Ne çalışmaları?"
Murat bu kez sessiz kaldı.
Nil dosyanın son sayfasını çevirdi.
Orada tek bir cümle vardı:
"Projenin amacı: İnsanların davranışlarını ve kararlarını kontrol etmek."
Nil'in yüzü bembeyaz oldu.
"Bu yüzden mi Elif'i götürdünüz?"
Elif başını salladı.
"Beni de diğer öğrenciler gibi kullanmak istediler."
Ayaz'ın yumrukları sıkıldı.
"Babam bunu öğrendiğinde..."
Annesi devam etti:
"Kaçtı."
"Ve herkes onun öldüğünü düşünmesi için bir plan yapıldı."
Nil'in gözleri doldu.
"Peki şimdi nerede?"
Murat ilk kez ciddi bir ifadeyle cevap verdi.
"Okulun altında."
Nil'in kalbi hızlandı.
"Yaşıyor mu?"
Murat başını salladı.
"Onu bulmak istiyorsan..."
Masaya eski bir anahtar bıraktı.
"...son kapıyı aç."
Ayaz anahtara baktı.
"Bu bir tuzak."
Murat hafifçe gülümsedi.
"Belki."
Tam o sırada dışarıdan siren sesleri duyuldu.
Murat pencereye baktı.
"Vakit kalmadı."
Elif kapıya yöneldi.
"Polis mi?"
Murat başını salladı.
"Hayır."
"Müdürün adamları."
Koridordan ayak sesleri yükselmeye başladı.
Nil annesinin elini tuttu.
Ayaz kapıya geçti.
Ve bu kez herkes aynı şeyi biliyordu:
Son kapıya ulaşmadan önce onları durdurmaya çalışanlar olacaktı.