Nil telefonunu cebine koydu.
Ayaz gözlerini ondan ayırmıyordu.
"Bir şey saklıyorsun."
"Hayır."
"Nil."
Nil başını eğdi.
"Annemle ilgili bir şey var."
Ayaz'ın yüzündeki sert ifade bir anda kayboldu.
"Ne oldu?"
Nil telefonu çıkardı ve fotoğrafı gösterdi.
Ayaz'ın gözleri fotoğrafa kilitlendi.
"Bu nerede çekilmiş?"
"Bilmiyorum."
Elif fotoğrafı inceledi.
"Arkadaki bina..."
"Eski müdür lojmanı," dedi Ece.
Ayaz hemen kararını verdi.
"Gidiyoruz."
Nil başını salladı.
"Mesajda yalnız gelmem gerektiği yazıyordu."
Ayaz ona baktı.
"Ve sen gerçekten bunu yapıp yalnız mı gidecektin?"
Nil sustu.
Ayaz hafifçe başını iki yana salladı.
"İnanılmaz."
---
Gece, eski müdür lojmanının önünde durdular.
Bina yıllardır kullanılmıyor gibiydi.
Pencerelerin bazıları kırıktı.
Kapının üzerinde paslanmış bir tabela vardı:
MÜDÜR LOJMANI
Ayaz kapıyı itti.
Gıcırtt...
İçeri girdiler.
Salon tamamen boştu.
Duvarlarda eski fotoğraflar asılıydı.
Nil bir fotoğrafın önünde durdu.
Fotoğrafta genç bir adam vardı.
Yanında da Nil'in babası.
Nil'in nefesi kesildi.
"Bu... babam."
Elif fotoğrafa yaklaştı.
"Yanındaki kişi kim?"
Fotoğrafın altında iki isim yazıyordu:
Kemal Demir
Murat Kaya
Ayaz'ın yüzü gerildi.
"Demek baban Murat'ı tanıyordu."
Nil cevap veremedi.
Tam o sırada üst kattan bir ses geldi.
Tak...
Sonra bir tane daha.
Tak...
Ayaz elini kaldırdı.
"Herkes sessiz."
Merdivenlerden yavaşça çıktılar.
Üst katta tek bir kapı vardı.
Kapının altından ışık sızıyordu.
Nil kapıya yaklaştı.
"Anne?"
İçeriden bir ses geldi.
"Nil..."
Nil kapıyı açtı.
Annesi odanın içinde duruyordu.
Ama yalnız değildi.
Arkasında Murat vardı.
Murat sakin bir ifadeyle gülümsedi.
"Sonunda geldin."
Ayaz hemen Nil'in önüne geçti.
Murat başını iki yana salladı.
"Bu kadar korumacı olma, Ayaz."
Sonra Nil'e baktı.
"Çünkü sana söylemem gereken bir şey var."
Nil'in sesi titredi.
"Annemden uzak dur."
Murat gülümsedi.
"Annen zaten gerçeği biliyor."
Nil annesine döndü.
"Anne... ne gerçeği?"
Annesinin gözleri doldu.
"Nil..."
Murat araya girdi.
"Baban ölmedi."
Odadaki herkes dondu.