Dört kişi, masanın üzerindeki fotoğrafa bakıyordu.
Nil fotoğrafı eline aldı.
"Bu fotoğraf ne zaman çekildi?"
Ece cevap verdi:
"Bilmiyorum."
Ayaz zarfın içini tekrar kontrol etti.
"Başka bir şey yok."
Elif ise odanın köşesine bakıyordu.
"Var."
Üçü birden ona döndü.
Elif masanın altındaki küçük kırmızı ışığı gösterdi.
"Kamera."
Ayaz hemen kameranın yanına gitti.
Cihazı inceledi.
"Canlı yayın yapıyor."
Nil'in yüzü gerildi.
"Yani bizi şu anda izliyorlar."
Ekrandaki küçük ışık bir anda söndü.
Ardından odadaki bilgisayar kendiliğinden açıldı.
Ekranda tek bir cümle belirdi:
"BODRUM KATI. 10 DAKİKA."
Ayaz bilgisayarı kapattı.
"Bu bir tuzak."
Elif başını salladı.
"Kesinlikle."
Nil derin bir nefes aldı.
"Ama bütün cevaplar orada."
Ece çantasını omzuna taktı.
"O zaman hep birlikte gideceğiz."
Ayaz üçünün yüzüne baktı.
"Kimse benden ayrılmayacak."
---
Birkaç dakika sonra bodrum katına indiler.
Koridor eskisinden daha karanlıktı.
Elif anahtarı çıkardı.
Son kapının önünde durdular.
Anahtar kilide girdi.
Çıt.
Kapı açıldı.
İçeride yüzlerce dosya vardı.
Duvarın ortasında ise büyük bir pano bulunuyordu.
Panoda okulda yaşayan ve çalışan insanların fotoğrafları vardı.
Öğretmenler...
Öğrenciler...
Müdür...
Ve en ortada...
Nil.
Nil'in fotoğrafının altında büyük harflerle:
"HEDEF 17"
yazıyordu.
Nil geriye doğru bir adım attı.
"Ben neden hedefim?"
Elif cevap vermedi.
Çünkü panonun altında başka bir fotoğraf vardı.
Ayaz'ın fotoğrafı.
Onun altında:
"KORUYUCU"
yazıyordu.
Ayaz'ın yüzü değişti.
"Demek bütün bunlar..."
Elif yavaşça konuştu:
"Senin Nil'i koruyacağını biliyorlardı."
Tam o anda odanın kapısı kapandı.
GÜM!
Koridorun dışından ayak sesleri geldi.
Bir...
İki...
Üç kişi.
Ayaz hemen kapıya yöneldi.
"Buradan çıkıyoruz."
Ama kapı kilitlenmişti.
Sonra hoparlörden bir ses duyuldu.
Bu kez Murat'ın sesi değildi.
Müdürün sesi duyuldu:
"Artık kaçacak hiçbir yeriniz yok."