Nil, telefonundaki fotoğrafa bakarken uzun süre hareket edemedi.
Elif gerçekten hayattaydı.
Ama yanında Murat vardı.
Ve mesajın son cümlesi hâlâ ekrandaydı:
"Bu kez yalnız gel."
Nil'in aklına Ayaz geldi.
"Yalnız git."
Bu iki kelime artık ona hiç güven vermiyordu.
---
Ertesi gün Nil, Ayaz'ı okulun arka bahçesinde buldu.
"Seninle konuşmam lazım."
Ayaz ona baktı.
"Ne oldu?"
Nil telefonunu uzattı.
Ayaz fotoğrafı gördüğü anda yüzü değişti.
"Bu nereden geldi?"
"Gece gönderdiler."
"Kim?"
"Bilmiyorum."
Ayaz telefonu geri verdi.
"Oraya gitmeyeceksin."
Nil kaşlarını çattı.
"Ama Elif orada."
"Tam da bu yüzden gitmeyeceksin."
"Ya gerçekten yardıma ihtiyacı varsa?"
Ayaz sustu.
Nil onun gözlerine baktı.
"Sen olsan giderdin."
Ayaz cevap vermedi.
Çünkü Nil haklıydı.
---
Gece 23.20...
Eski tren istasyonu sessizdi.
Nil peronun girişinde durdu.
Ayaz'ın gelmesini istemişti ama ona haber vermemişti.
Bir anda uzaktan tren sesi duyuldu.
Güüürrr...
Nil irkildi.
İstasyonda tren olmaması gerekiyordu.
Sonra karanlığın içinden bir kız çıktı.
Siyah saçları vardı.
Nil'in nefesi kesildi.
"Elif?"
Kız birkaç adım yaklaştı.
"Ayaz nerede?"
Nil şaşkınlıkla cevap verdi.
"Burada değil."
Elif başını iki yana salladı.
"Buraya yalnız gelmemen gerekiyordu."
Nil'in yüzü değişti.
"Sen bana mesaj gönderdin."
"Hayır."
"Ne?"
Elif'in gözleri korkuyla arkasına kaydı.
"Mesajı ben göndermedim."
Tam o sırada istasyonun diğer tarafında ışıklar yandı.
Murat ve birkaç adam ortaya çıktı.
Murat sakin bir şekilde alkışladı.
"Sonunda geldin."
Nil geri çekildi.
Elif hemen onun önüne geçti.
"Koş."
Nil şaşkınlıkla ona baktı.
"Ne?"
"Koş, Nil!"
Tam o anda uzaktan bir motosiklet sesi duyuldu.
VROOOM!
Ayaz istasyonun girişinde belirdi.
Motosikletten inerken gözlerini doğrudan Murat'a çevirdi.
"Nil'den uzak dur."
Murat gülümsedi.
"Senin geleceğini biliyordum."
Ayaz Nil'in yanına geçti.
Elif ise birkaç adım geride durmuş ağabeyine bakıyordu.
Üç yıl sonra ilk kez göz göze geldiler.
Ayaz'ın sesi titredi.
"Elif..."
Elif'in gözlerinden yaşlar süzüldü.
"Ağabey..."