Yılın son haftaları gelmişti.
Sınıfın duvarlarında sınav takvimleri, etkinlik duyuruları ve mezuniyet hazırlıkları vardı.
Elif gelecek hakkında düşünüyordu.
Üniversite, yeni şehirler, yeni insanlar...
Arda da aynı şeyleri düşünüyordu.
“Ya sonra birbirimizi göremezsek?” diye sordu bir gün.
Elif ona baktı.
“Bunu şimdiden düşünme.”
“Ama gerçek.”
“Gerçek olması kötü olacağı anlamına gelmez.”
Arda sessiz kaldı.
Sonra gülümsedi.
“Sen hep böyle sakin konuşmak zorunda mısın?”
“Evet.”
“Sinir bozucusun.”
“Biliyorum.”
İkisi de güldü.
Mezuniyet günü geldiğinde sınıfın önünde fotoğraf çektirdiler.
Arda, Elif'e küçük bir defter verdi.
“Bunu açınca ilk sayfaya bak.”
Elif defteri açtı.
İlk sayfada tek bir cümle vardı:
“Bana değişmenin mümkün olduğunu gösteren kişiye.”
Elif gülümsedi.
“Bunu sen mi yazdın?”
“Evet.”
“Yazın çok kötü.”
Arda kahkaha attı.
“Romantik anı bile mahvettin.”
“Ben böyleyim.”
“İyi ki böylesin.”
Elif ona baktı.
Bu kez ikisi de ne söylemeleri gerektiğini biliyordu.
Gelecek belirsizdi.
Ama birlikte geçirdikleri zaman gerçekti.