Projenin teslimine bir hafta kalmıştı.
Elif kütüphanede çalışırken Arda yanına oturdu.
Bu kez şaka yapmadı.
“Bunu birlikte bitirelim mi?”
Elif başını salladı.
Saatlerce çalıştılar.
Arada konuşuyorlardı.
Arda çocukluğundan, sevdiği filmlerden ve aslında derslerden nefret etmediğinden bahsetti.
“Ben sadece başarısız olmaktan korkuyorum,” dedi.
Elif şaşırdı.
“Bu yüzden mi çalışmıyorsun?”
“Çalışırsam ve yine yapamazsam, gerçekten başarısız olduğumu kabul etmiş olurum.”
Elif bir süre düşündü.
“Bazen denememek daha kolay geliyor.”
Arda başını salladı.
“Evet.”
“Ben de bazen korkuyorum.”
“Sen mi?”
“Ben de insanım Arda.”
İkisi güldü.
Akşamüstü kütüphaneden çıktıklarında hava sakindi.
Arda bir an durdu.
“Elif.”
“Efendim?”
“Sana bir şey söyleyeceğim ama dalga geçme.”
“Tamam.”
“Senin yanında kendim gibi hissediyorum.”
Elif cevap vermedi.
Çünkü aynı şeyi o da hissediyordu.
Arda artık sadece sınıfın sorun çıkaran çocuğu değildi.
Onun yanında oturup saatlerce konuşabildiği birine dönüşüyordu.
Ve Elif bunu fark ettikçe, kalbinin ona karşı değiştiğini de fark ediyordu.