Okulda hiçbir şey uzun süre gizli kalmazdı.
Elif ile Arda'nın birlikte vakit geçirmesi kısa sürede herkesin diline düştü.
“Bunlar sevgili mi?”
“İmkânsız.”
“Arda, Elif'ten hoşlanıyor galiba.”
Elif duydukça utanıyordu.
Arda ise ilk başlarda umursamıyor gibi davranıyordu.
Bir gün koridorda Elif'in önünü kesti.
“Bir şey soracağım.”
“Sor.”
“İnsanların söyledikleri seni rahatsız ediyor mu?”
“Biraz.”
“İstersen uzak durabiliriz.”
Elif ona baktı.
“Sen istiyor musun?”
Arda cevap vermekte zorlandı.
“Hayır.”
Elif gülümsedi.
“O zaman insanların ne düşündüğünü boş ver.”
Arda da gülümsedi.
“Sen bazen düşündüğümden daha cesursun.”
“Bunu daha önce de söylemiştin.”
“Çünkü hâlâ doğru.”
O gün birlikte bahçeye çıktılar.
Konuşmadan oturdular.
Arda elindeki kalemi çevirirken sonunda söyledi:
“Sanırım senden hoşlanıyorum.”
Elif'in yüzü kızardı.
Arda hemen devam etti:
“Cevap vermek zorunda değilsin.”
Elif başını eğdi.
“Ben de senden hoşlanıyorum.”
Arda'nın yüzündeki şaşkınlık görülmeye değerdi.
“Gerçekten mi?”
“Evet.”
İkisi de güldü.
Büyük bir itiraf değildi.
Ama ikisinin de hayatında uzun süre unutamayacağı kadar önemliydi.