Cuma günü okul çıkışında hava birden bozdu.
Öğrenciler kapının önünde yağmurun dinmesini bekliyordu.
Elif'in şemsiyesi yoktu.
Tam çantasını başının üzerine koyup koşmaya hazırlanırken yanında bir ses duydu.
“Sen ciddi misin?”
Arda elindeki şemsiyeyi açmıştı.
Elif ona baktı.
“Ne?”
“Böyle çıkacaksın.”
“Eve gideceğim.”
“Islanacaksın.”
“Farkındayım.”
Arda şemsiyeyi ona doğru uzattı.
“Al.”
“Sen ne yapacaksın?”
“Koşarım.”
Elif şemsiyeye baktı.
“Birlikte gidelim.”
Arda şaşırdı.
“Ne?”
“İkimiz de ıslanmayalım.”
Bir süre sessizce yürüdüler.
Arda'nın alışılmış konuşkanlığı yoktu.
Elif de sessizliği bozmadı.
Sonunda Arda sordu:
“Sen benden gerçekten nefret ediyor musun?”
Elif ona baktı.
“Bazen.”
Arda güldü.
“Dürüst cevap.”
“Bazen de seni anlamıyorum.”
“Ben de kendimi anlamıyorum.”
Bu cümle ikisini de susturdu.
Arda'nın sesi ilk kez ciddi çıkmıştı.
Elif onun hakkında duyduğu bütün şeylerin aslında eksik olabileceğini düşündü.
Okulun köşesine geldiklerinde Arda şemsiyeyi Elif'e verdi.
“Sen al.”
“Ya sen?”
“Benim evim yakın.”
Elif şemsiyeyi aldı.
“Teşekkür ederim.”
Arda arkasını dönüp yürümeye başladı.
Elif birkaç saniye onu izledi.
İçinde daha önce hiç hissetmediği küçük bir merak vardı.
Arda neden böyle davranmaya başlamıştı?