Haftanın ikinci günü edebiyat öğretmeni sınıfa bir proje verdi.
“Dörder kişilik gruplar oluşturacaksınız.”
Sınıfta hemen bir uğultu yükseldi.
Elif en yakın arkadaşlarıyla aynı gruba geçmek üzereyken öğretmen listeyi çıkardı.
“Grupları ben belirleyeceğim.”
Elif'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
İsimler okunmaya başladı.
Sonunda öğretmen söyledi:
“Elif, Arda, Mert ve Zeynep.”
Arda sandalyesine yaslandı.
“Harika. Sınıfın en çalışkanıyla aynı gruptayım.”
Elif ona baktı.
“Şikâyet ediyorsan öğretmene söyle.”
“Yok. Sen yaparsın nasıl olsa.”
Bu kez Elif gerçekten sinirlendi.
“Hayır. Hepimiz yapacağız.”
Arda omuz silkti.
“Tamam, patron.”
Proje için okul çıkışında kütüphanede buluştular.
Elif kitabını açıp notlarını hazırlarken Arda karşısında sessizce oturuyordu.
“Sen hiçbir şey yapmayacak mısın?” diye sordu Elif.
“Yapıyorum.”
“Neyi?”
“Seni izliyorum.”
Elif şaşkınlıkla başını kaldırdı.
Arda hemen güldü.
“Şaka yaptım.”
Elif gözlerini devirdi.
Bir süre sonra Arda kitabı eline aldı.
“Şunu nasıl yapacağız?”
Elif, onun gerçekten anlamaya çalıştığını fark etti.
Yanına oturup konuyu anlatmaya başladı.
Arda ilk kez onunla dalga geçmeden dinledi.
“Sen gerçekten bunların hepsini biliyor musun?”
“Çalışıyorum.”
“Ben çalışsam öğrenebilir miyim?”
“İstersen.”
Arda birkaç saniye sustu.
“Biri bana daha önce böyle söylemedi.”
Elif ne diyeceğini bilemedi.
Arda'nın yüzündeki alaycı ifade kaybolmuştu.
O an Elif, herkesin tanıdığı Arda'nın altında başka birinin olduğunu ilk kez düşündü.
Belki de kimsenin tanımaya çalışmadığı biri.