Pazartesi sabahları okulun koridorlarında her zaman aynı telaş olurdu. Öğrenciler sınıflarına yetişmeye çalışıyor, öğretmenler ellerindeki dosyalarla koridorlardan geçiyor, kantinden gelen tost kokusu bütün kata yayılıyordu.
Elif ise her zamanki gibi sınıfa herkesten önce gelmişti.
Sırasına oturmuş, matematik defterini açmıştı. Önündeki soruyu çözerken sınıf kapısı birden açıldı.
İçeri Arda girdi.
Okuldaki herkes onu tanıyordu. Uzun boylu, dağınık saçlı, sürekli arkadaşlarıyla şakalaşan ve çoğu zaman sınırlarını aşan bir çocuktu. Öğretmenler ondan pek hoşlanmaz, öğrencilerin çoğu da onunla ters düşmek istemezdi.
Arda sınıfa girer girmez çantasını boş bir sıraya attı.
“Burası boş mu?” diye sordu.
Elif başını kaldırmadan cevap verdi.
“Boş.”
Arda oturdu. Birkaç saniye sessizlik oldu.
Sonra Elif'in defterine baktı.
“Sen yine ders mi çalışıyorsun?”
Elif kaşlarını kaldırdı.
“Evet. Bunun garip olan tarafı ne?”
“Hiç. Sadece okulun geri kalanının aksine eğlenmeyi bilmiyorsun.”
Elif kalemini bıraktı.
“Sen de ders çalışmayı bilmiyorsun diye herkes senin gibi olmak zorunda değil.”
Arda'nın arkadaşları gülmeye başladı.
Arda şaşırmıştı. İnsanlar genellikle ona böyle cevap vermezdi.
“Cesursun,” dedi.
“Elimde değil.”
“Ne?”
“Doğruyu söylemek.”
Arda istemsizce gülümsedi.
O gün boyunca Elif ile Arda birbirlerinin sinirine dokundular. Arda onun kitaplarını sakladı, kalemini aldı, teneffüste masasının üzerine saçma bir not bıraktı.
Elif ise her seferinde sakin kalıp karşılık verdi.
Fakat Arda'nın dikkatini çeken bir şey vardı.
Elif, onun yaptığı hiçbir şeye gerçekten kızmıyordu. Daha doğrusu kızsa bile bunu belli etmiyordu.
Ve Arda ilk kez birinin kendisinden korkmadığını fark etti
