Köy halkı, Miray’ın öncülüğünde kuyunun etrafını temizlemeye başladı. Taş yeniden yerine kondu ama bu sefer bir farkla: Üzerine bir yazı kazındı.
“Unutma değil, yüzleş.”
Miray, defteri köy arşivine teslim etti. Artık sır değildi. Artık lanet değil, ders olmuştu.
Zeynep, okulda daha aktif olmaya başladı. Diğer çocuklarla konuşuyor, oyunlar oynuyordu. Ama her sabah, kuyunun yanına gidip bir çiçek bırakıyordu.
“Baran için,” diyordu. “Ve diğerleri için.”
Miray, pansiyonun penceresinden köyü izlerken, ilk kez huzur hissetti. Karanlık hâlâ oradaydı ama artık onunla başa çıkabilecek bir köy vardı.
Miray, tayinini iptal ettirmedi. Kalmak istiyordu. Ama bir gün, Zeynep ona bir mektup verdi.
“Seninle birlikte karanlıktan çıktım. Ama senin ışığın başka yerlere de lazım.”
Miray, köyden ayrılmaya karar verdi. Giderken kuyunun yanına uğradı. Taşın üstüne elini koydu.
“Baran, seni unutmadım. Ama artık seni özgür bıraktım.”
Muhtar Cemil ona bir kutu verdi. İçinde eski bir oyuncak ayı vardı. “Baran’ınmış,” dedi. “Seninle gitmeli.”
Miray arabasına bindiğinde, köy meydanında çocuklar el sallıyordu. Zeynep en önde, gülümsüyordu.
Miray, aynadan son kez baktı. Kuyunun etrafı çiçeklerle doluydu. Artık bir korku değil, bir hatırlatma yeriydi.
