yıllar sonra, köyde yeni bir öğretmen göreve başladı. Okulun duvarında bir tablo asılıydı: Bir kuyu, üstünde güneş. Altında bir not:
“Karanlıkla yüzleşen, ışığı hak eder.” — M.Y.
Zeynep artık büyümüş, köyün öğretmeni olmuştu. Her sabah çocuklara şu cümleyi hatırlatıyordu:
“Gerçek, korkutucu olabilir. Ama onu bilmek, bizi özgür kılar.”
Kuyunun etrafı hâlâ sessizdi. Ama bu sessizlik artık huzur taşıyordu.
Miray’ın adı köyde bir efsane olmuştu. Ama onun için bu bir kahramanlık hikâyesi değildi. Bu, bir kardeşe verilen sözün tutulmasıydı.
Ve her yıl, Zeynep kuyunun yanına bir çiçek bırakıyordu.
“Baran için,” diyordu. “Ve karanlıkla yüzleşmeyi seçen herkes için.”
