Lanetin Varisi
Bölüm 5: İlk Kan
Gece…
Aether Vadisi’ni çevreleyen kadim bariyer, görünmeyen bir su yüzeyi gibi dalgalanıyordu.
Normalde yalnızca Arkan’ın hissedebildiği bu titreşim, bu kez bütün vadiye yayılmıştı.
Gölde yüzen balıklar derin sulara kaçıyor…
Ağaçlardaki kuşlar sessizce yuvalarını terk ediyor…
Hatta geceleri ortaya çıkan mavi ışıklar bile tek tek sönüyordu.
Doğa…
Yaklaşan tehlikeyi herkesten önce hissetmişti.
Arkan taş evin önünde durmuş, gözlerini ormanın karanlığına çevirmişti.
Elindeki siyah bastonu sıkıca kavradı.
Yıllardır ilk defa yüzündeki huzurlu ifade kaybolmuştu.
Yerini eski günlerden kalan soğuk bakışlar almıştı.
Kael, kapının arkasından onu izliyordu.
Henüz yedi yaşındaydı.
Fakat Arkan’ın davranışlarının değiştiğini anlayacak kadar büyümüştü.
Sessizce yanına geldi.
“Usta…”
Arkan arkasını dönmedi.
“Evet.”
“Neden dışarı bakıyorsun?”
Yaşlı adam birkaç saniye sustu.
Sonra dizlerinin üzerine çöktü.
Kael’in omzuna elini koydu.
“Bugün senden bir şey isteyeceğim.”
“Ne istersen yaparım.”
Arkan gülümsedi.
“Biliyorum.”
“Ne olursa olsun…”
“Ben çağırmadan bu evden çıkmayacaksın.”
Kael şaşırdı.
“Neden?”
“Çünkü…”
Yaşlı adam cümlesini tamamlamadı.
Sadece Kael’in saçını okşadı.
“Bu gece beni dinlemen yeterli.”
Kael başını salladı.
Tam içeri girecekken durdu.
“Usta.”
“Evet?”
“Başına kötü bir şey gelmeyecek değil mi?”
Arkan ilk kez gözlerini kaçırdı.
“…Hayır.”
Fakat bu cevabı söylerken kendi söylediğine bile inanmıyordu.
Vadinin girişinde…
Beş siyah gölge sessizce ilerliyordu.
Varok, elini görünmeyen bariyere uzattı.
Parmakları daha dokunur dokunmaz mavi kıvılcımlar patladı.
Bütün vadi kısa süreliğine aydınlandı.
Selene kaşlarını çattı.
“Beklediğimden güçlü.”
Dras belindeki kısa hançeri çıkardı.
“Zorla kıralım.”
Varok başını salladı.
“Hayır.”
Kemerinden küçük siyah bir kristal çıkardı.
Kristalin yüzeyinde kırmızı çatlaklar dolaşıyordu.
“Nihayet kullanma zamanı.”
Kristali bariyere bastırdı.
Bir anda…
Gökyüzünü yırtan korkunç bir ses yükseldi.
ÇAT!
Kadim bariyer, cam kırılır gibi parçalanmaya başladı.
Vadinin üzerinde dolaşan mavi ışıklar birer birer söndü.
Arkan gözlerini kapattı.
“Demek…”
“Eser’i bile ele geçirmişler.”
Yavaşça bastonunu kaldırdı.
“Gelin o hâlde.”
Varok ve ekibi vadinin içine adım attığında karşılarında yalnızca yaşlı bir adam vardı.
Arkan.
Ne ordusu vardı…
Ne de yanında başka biri.
Sadece bastonuna dayanmış, sessizce onları bekliyordu.
Bor alaycı bir şekilde güldü.
“Demek efsane dediğin bu ihtiyar.”
Selene ise sessizce çevreyi inceliyordu.
“Bir tuhaflık var.”
Varok başını kaldırdı.
“Sen Arkan olmalısın.”
“Öyle derler.”
“Çocuğu teslim et.”
Arkan hafifçe gülümsedi.
“Hayır.”
Bor öne çıktı.
“Demek ölmek istiyorsun.”
Yaşlı adam derin bir nefes aldı.
“Biliyor musunuz…”
“Sizin yaşınızdayken ben de böyle konuşurdum.”
Varok’un gözleri daraldı.
“Saldırın.”
Bor, elindeki dev baltayla ilk hamleyi yaptı.
Toprak çatladı.
Balta, Arkan’ın bulunduğu yere yıldırım gibi indi.
Fakat…
Orada kimse yoktu.
Bor şaşkınlıkla etrafına baktı.
“Ne…”
Arkasından yaşlı bir ses duyuldu.
“Yavaşsın.”
Bor döner dönmez…
Arkan bastonunu hafifçe omzuna dokundurdu.
Sadece bir dokunuş…
Fakat dev adam onlarca metre geriye savruldu.
Kayalara çarptığında bütün vadi sarsıldı.
Kael evin içinden sesi duydu.
Yüreği hızla çarpmaya başladı.
Dras ve Narek aynı anda saldırıya geçti.
Biri sağdan…
Diğeri soldan…
Kılıçlar geceyi yararak Arkan’a ulaştı.
Yaşlı adam tek adım geri çekildi.
İki saldırı birbirine çarptı.
Kıvılcımlar etrafa saçıldı.
Arkan bastonunu havaya kaldırdı.
“Birinci Kadim Sanat…”
Gökyüzündeki bulutlar dönmeye başladı.
“…Rüzgâr Zinciri.”
Bir anda görünmeyen onlarca hava akımı iki savaşçının etrafını sardı.
Dras nefes almakta zorlandı.
“Neler oluyor?”
Görünmeyen zincirler bedenlerini sıkıca bağladı.
Kemikleri çatırdamaya başladı.
Narek bağırdı.
“Kurtulamıyorum!”
Arkan’ın yüzünde öfke yoktu.
Yalnızca hüzün vardı.
“Ben öldürmek istemiyorum.”
“Ama siz öldürmek için geldiniz.”
Bastonunu yere vurdu.
İki savaşçı aynı anda yere çakıldı.
Artık hareket edemiyorlardı.
Selene uzaktan okunu hazırladı.
Diğerlerinden farklıydı.
Sabırsız değildi.
Tek bir fırsat bekliyordu.
Arkan’ın birkaç saniyeliğine dikkatini kaybetmesini…
Ve o an geldi.
Bor yeniden ayağa kalkmıştı.
Öfkeyle bağırarak ikinci kez saldırdı.
Arkan tam ona dönerken…
Selene yayı bıraktı.
Ok, geceyi sessizce yardı.
Hedefi…
Arkan değildi.
Taş evin penceresiydi.
Ok camı kırarak içeri girdi.
Kael refleksle yere eğildi.
Ok, duvara saplandı.
Küçük çocuk donup kalmıştı.
Arkan’ın gözleri büyüdü.
“Kael!”
İşte o an…
Yaşlı büyücü ilk kez dengesini kaybetti.
Varok beklediği fırsatı yakalamıştı.
Siyah kılıcını iki eliyle kavradı.
“Kara Hilal!”
Kılıçtan siyah bir enerji dalgası fırladı.
Arkan son anda dönmeyi başardı.
Fakat tamamen kaçamadı.
Enerji göğsünü boydan boya kesti.
Kan…
Bembeyaz cübbesini kırmızıya boyadı.
Kael bunu pencereden gördü.
“Usta!”
Çığlığı bütün vadiye yayıldı.
Arkan dizlerinden biri üzerine çöktü.
Yaraya baktı.
Uzun yıllardır…
İlk kez kanıyordu.
Varok şaşkınlıkla gülümsedi.
“Demek efsaneler de kanıyormuş.”
Arkan ayağa kalktı.
Kanını eliyle sildi.
Sonra ilk kez bakışları değişti.
Yüzündeki merhamet kayboldu.
Yerini…
Yıllar önce savaş meydanlarında görülen o korkutucu ifade aldı.
Bastonunu yavaşça iki eliyle kavradı.
“Ben…”
“Siz gençler için üzülüyordum.”
Gökyüzü aniden karardı.
Vadideki bütün taşlar titremeye başladı.
Şelalenin suyu tersine akmaya başladı.
Kael korkuyla geri çekildi.
Böyle bir güç…
Hayatında hiç görmemişti.
Arkan’ın sesi, sanki bütün vadi aynı anda konuşuyormuş gibi yankılandı.
“Şimdi…”
“Gerçekten savaşacağız.”
Varok’un yüzündeki gülümseme ilk kez kayboldu.
İçgüdüleri ona tek bir şey söylüyordu.
Kaç.
Fakat artık çok geçti.
Yaşlı büyücünün bastonunun ucunda, geceden bile karanlık bir enerji toplanmaya başlamıştı.
Ve o enerji…
Yıllardır kimsenin görmediği, kadim çağlardan kalma yasak bir büyünün habercisiydi.
Bölüm Sonu