Killian'ın nefesi Lyra'nın boynunda yanıyordu. Vücudu onunkine o kadar yakındı ki, her kasılmasını, her gerginliğini hissedebiliyordu. Cadının kahkahası ormanda yankılanırken, Lyra'nın zihni iki şey arasında gidip geliyordu:
- Bu adam bir an önce onu öldürebilirdi.
- Ama şu an onu korumak için üzerine kapanmıştı.
"Bu ne tür bir ironiydi?"
"Bana bak," diye hırladı Killian, yüzünde bir öfke ve başka bir şey... Merak mı? "Bu güçlerin nereden geliyor?"
Lyra'nın dudakları titredi. "Bilmiyorum. Doğduğumdan beri var. Ama ben cadı değilim! Bunu kontrol bile edemiyorum!"
Killian'ın gözleri daraldı. Yalan mı, yoksa çaresizlik mi?
O sırada cadı tekrar saldırdı.
Killian, Lyra'yı sertçe yana iterek kılıcını savurdu. Büyülü enerjiyi tekrar kesti, ama bu sefer hamlesi daha yavaştı. Yaralıydı.
Lyra, ona bakarken içinde bir şey kıpırdadı. Bu adam, onun yüzünden ölecekti.
Ve o, buna izin veremezdi.
Aniden, zincirlerini kavradı ve cadıya doğru fırlattı. Metal halkalar, cadının bileklerine dolanırken, şaşkınlıktan gelen bir anlık zaaf yarattı.
Killian fırsatı gördü.
Bir hamlede cadıya atıldı, kılıcını kalbine sapladı. Cadı, şaşkınlıkla arkasına düştü. Ölmeden önce son bir kez Lyra'ya baktı.
"Sen... *o* musun?" diye fısıldadı. Sonra gözleri boşaldı.
Ormanda ölüm sessizliği çöktü.
Killian, nefes nefese, Lyra'ya döndü. "O ne demek istedi?"
Lyra, korkuyla geri çekildi. "Bilmiyorum!"
Killian adım attı. "Yalan söylüyorsun."
Lyra sırtını bir ağaca dayadı. Kaçacak yeri yoktu. Killian öylesine yakındı ki, nefesini hissedebiliyordu.
"Eğer benden bir şey saklıyorsan..." Killian'ın eli, Lyra'nın çenesini kavradı. "Seni kendim sorgularım."
Lyra'nın kalbi deli gibi çarptı. Bu bir tehdit miydi, yoksa... başka bir şey mi?
Ve sonra Killian'ın gözleri, Lyra'nın dudaklarına kaydı.
O anda, ikisi de nefeslerini tuttular.