Ertesi sabah pratik odasının kapısı üzerimize kapandığında, buranın neden bir "cehennem" olarak adlandırıldığını anladım. İçeride sadece biz vardık ve başımızdaki eğitmen tam bir canavardı.
"Daha hızlı Lalisa! Ritmi kaçırıyorsun!" diye bağırdı eğitmen, elindeki sopayı ritmik bir şekilde yere vurarak.
Korece komutları anlamakta zorlanıyordum, bacaklarım titriyordu. Saatlerdir durmadan aynı koreografiyi çalışıyorduk ve tişörtüm sırılsıklam olmuştu. Aynadaki yansımama baktım; saçlarım dağılmış, gözlerim kan çanağına dönmüştü.
"Eğer bu tempoya ayak uyduramayacaksan Tayland'a geri dön!"
Eğitmenimin bu cümlesi odada yankılandığında gözlerim doldu. Tam yere yığılacak gibi hissettiğim an, yanımda duran Jennie aniden müziği durdurdu. Eğitmene döndü, saygıyla eğildi ama sesi buz gibiydi:
"Eğitmenim, Lisa sadece üç saattir uyudu ve dili henüz tam çözemedi. İzninizle hareketi ona ben göstereceğim."
Eğitmen sinirli bir nefes alıp kollarını göğsünde birleştirdi. "Üç dakikanız var."
Jennie bana doğru yürüdü. Ter damlayan saçlarını geriye attı ve tam karşımda durdu. Gözlerimin içine baktı. "Bana bak, Lalisa. Burada ağlayanları ilk uçakla evine gönderirler. Ağlamak istiyorsan bunu gece yatakta yapacaksın. Şimdi ayağa kalk ve onlara Tayland'ın en iyisinin kim olduğunu göster."
O an, içimde bir şeylerin kırıldığını ve yerini tamamen hırsa bıraktığını hissettim. Gözümdeki yaşı elimin tersiyle sildim. Bakışlarımı aynadaki eğitmene diktim.
"Tekrar başlatalım," dedim İngilizce.
Jennie hafifçe gülümsedi ve yerine geçti. Müzik yeniden başladığında, o odadaki küçük kız gitmişti. Artık sadece ritim ve ben vardık.