Alis, mutfak tezgahına yaslanmış, titreyen elleriyle kahve kupasını sıkıca tutuyordu. Dün gece ormanda şahit olduğu o gerçeküstü görüntüler—James’in o imkansız hızı, saldırganın vahşi çığlığı ve saniyeler içinde olup bitenler—zihninde bir film şeridi gibi dönüp duruyordu. Kapının üç kez, kararlı bir şekilde çalınmasıyla yerinden sıçradı.
Kapıyı açtığında karşısında Daniel duruyordu. Okulun koridorlarındaki o mesafeli çocuk gitmiş, yerine bakışlarında yüzyılların yorgunluğunu taşıyan biri gelmişti.
Daniel: "İçeri gelebilir miyim?" dedi. Sesi alçaktı ama odadaki tüm diğer sesleri bastıracak kadar etkileyici bir tınısı vardı.
Alis sessizce kenara çekildi. Daniel içeri girdiğinde, varlığının yarattığı o tuhaf enerji odayı doldurdu. Alis, onun yanındayken zihnindeki tüm o gürültülü korkunun tuhaf bir şekilde sessizleştiğini hissetti. Daniel pencereleri kontrol ettikten sonra Alis’e döndü.
Daniel: "Dün gece gördüklerin..." dedi, kelimelerini dikkatle seçerek. "Korkunçtu, biliyorum. Ve bir açıklamayı hak ediyorsun."
Alis: yutkundu, sesi çatallı çıkmıştı. "Sen nesiniz Daniel? O şey... James... Hepiniz o kadar hızlıydınız ki."
Daniel: (Alis’in gözlerinin içine doğrudan baktı.) "Biz vampiriz Alis. Bu kelime senin dünyanda masallara ya da korku filmlerine ait olabilir ama biz gerçeğiz."
Alis: (bir an nefes almayı unuttu.) "O zaman... o ormandaki şey de..."
Daniel: "O da bir vampirdi," diyerek sözünü kesti. Sesi bu kez daha sertleşmişti. "Ama bizim gibi değil. O, doğasına ve açlığına boyun eğmiş, vahşi bir avcıydı. Bizim grubumuz, James, Rose ve diğerleri... Bizler farklı bir yol seçtik. Biz insan kanıyla beslenmiyoruz. Sadece hayvan kanıyla hayatta kalıyoruz. Biz buna bir nevi 'vejetaryenlik' diyoruz, her ne kadar kulağa garip gelse de."
Alis: (bir adım geri attı.) "Peki neden buradasınız? Neden Kuzgun Oluğu?"
Daniel: "Burası sakin, sisli ve gözlerden uzak. Bizim amacımız dikkat çekmeden, kimseye zarar vermeden kendi hayatımızı yaşamak. Ama tek görevimiz kendimizi saklamak değil. Bizim gibi olmayan, kontrolsüz ve vahşi türlerin bu kasabaya sızmasını engellemek, insanları onlardan korumak için buradayız. Dün gece James seni kurtarmak için o riski aldı. Bizim türümüz için en büyük kural deşifre olmamaktır, ancak seni o yaratığın eline bırakamazdık."
(bir adım yaklaştı.) "James sana güvenmiyor çünkü sen artık bizim en büyük sırrımızı biliyorsun. O sadece ailesini ve bu kasabanın huzurunu korumak istiyor. Ama ona senin bir tehdit olmadığını söyledim."
Alis, Daniel'ın yüzündeki o samimi ama kederli ifadeye baktı. Onlar sadece canavar değildi; onlar bu kasabanın gölgelerindeki isimsiz muhafızlardı.
Alis: "Peki ya yetenekleriniz?" diye sordu. "Nasıl o kadar..."
Daniel: (hafifçe gülümsedi ama detay vermedi.) "Hız ve güç bizim doğamızda var Alis. Diğer detaylar... onları belki zamanı gelince kendin görürsün. Şimdilik sadece şunu bil: Burada güvendesin. Biz burada olduğumuz sürece hiçbir vahşi vampir sana dokunamaz. Şimdi," dedi.
Daniel: (ceketini düzelterek.) "Okula gitmemiz gerekiyor. Normal davranmak zorundayız. Eğer eve kapanırsan bu daha çok dikkat çeker."
Alis, Daniel’ın gümüş rengi arabasına bindiğinde kendini bir rüyada gibi hissediyordu. Okul otoparkına girdiklerinde sis her zamankinden daha yoğundu. Binaya doğru yürürken Daniel’ın yanında olmak ona garip bir koruma kalkanı altındaymış hissi veriyordu.
Sınıfa girdikleri an, Alis’in bakışları en arka sıradaki gruba kaydı. Rose ve Lily ona hafif bir gülümsemeyle bakarken, James’in gözleri doğrudan Alis’in üzerine dikildi. James’in bakışları eskisi kadar öldürücü değildi; daha çok onu tartıyor, Daniel’ın verdiği "tehdit değil" sözünü onaylayıp onaylamayacağını anlamaya çalışıyor gibiydi.
Alis sırasına oturduğunda, James’in kendisine doğru hafifçe başını eğdiğini fark etti. Bu bir özür değildi ama sessiz bir "gözüm üzerinde" uyarısı ve garip bir kabullenişti. Alis artık Kuzgun Oluğu'nun sadece bir sakini değil, onun en karanlık sırrının ortağıydı.