Melis dizlerinin üzerine çökmüş, gözleri büyümüş şekilde deftere bakıyordu.
Altından sızan kuyu suyu gittikçe çoğalıyor, evi yutmaya başlıyordu.
Tavan bile nemlenmişti artık.
Duvarlar çatlıyor, içlerinden fısıltılar sızıyordu.
"Kiminle değiştireceksin Melis?"
Bu cümle yankılanıp duruyordu kafasında.
Birini kurban ederse yaşayacaktı.
Kendini feda ederse Elif kurtulacaktı.
Ama kimseyi seçmezse, ikisi birden… Kuyu’ya ait olacaktı.
O sırada telefonu çaldı.
Ekranda Elif’in adı yazıyordu.
Titreyerek açtı.
“Melis… Lütfen yardım et! Evimde garip şeyler oluyor! Aynada kendimi farklı görüyorum! Beni izleyen biri var… Ne oluyor bana?!”
Melis’in boğazı düğümlendi.
Kuyunun karanlığı ona bir seçenek sundu:
📍Elif…
📍Kendisi…
📍Başka biri…
Ama... başka biri?
Bir anda aklına Serhat geldi.
Çocukluklarından beri onları rahatsız eden, o eski öğretmen.
O adam… onları yıllarca manipüle etmişti.
Kuyu’yu ilk onlara anlatan da oydu.
Belki... hak eden birini kurban etmek mümkündü.
Melis defteri tekrar eline aldı.
İçinden bir keskin iğne çıktı.
Ucunda yazılar olan, antika görünümlü paslı bir iğne.
Altında şu not vardı:
> “Kimi delersen, Kuyu onu alır.”
Melis’in gözleri karardı.
Kalbi hızla atıyordu.
Ya Serhat’ı bulup iğneyi ona batırırsa?
Hem Elif yaşar, hem kendisi…
Ama... bu bir cinayet değil miydi?
Tam o anda, aynada Elif'in yüzü belirdi.
Gözleri artık tamamen kararmıştı.
Ve fısıltıyla şöyle dedi:
“Ben... seçildim.”