Melis kapının önünde dikilen Elif’e bir süre bakakaldı.
Bu… onun çocukluk arkadaşıydı, evet.
Ama içindeki şey Elif değildi.
Elif’in gözleri simsiyah, ifadesizdi.
Teni ölü gibi solgundu.
Ve dudakları hâlâ kıpırdamadan konuşuyordu:
“Kiminle değiştireceksin Melis?”
Melis bir adım geri attı.
Kalbi yerinden çıkacak gibiydi.
“Elif ne diyorsun? Sen iyi misin?” diye sordu, sesi titreyerek.
Elif başını hafifçe yana eğdi.
Sanki bu soruya anlam verememiş gibi.
Sonra fısıltıyla:
“Kuyu boş kalmaz… ya o, ya sen.”
Melis kapıyı hızla çarpıp kapattı.
Elif’in görüntüsü bir sis gibi dağıldı.
Kapının ardından gelen ayak sesleri... yavaşça uzaklaştı.
Melis kendini yere bıraktı.
Gözlerinden yaşlar süzülüyordu.
Bu neyin içindeydi?
Kimi kurban etmeliydi?
Neden?
Tam o sırada, defter tekrar açıldı.
Bu sefer yeni bir sayfa vardı.
Üzerinde taze yazılmış gibi duran bir cümle:
> “Kendi canını sunarsan Elif kurtulur.
Bir başkasını sunarsan sen yaşarsın.
Ama ikiniz de kalmak isterseniz... KUYU gelir.”
Melis’in aklında bir tek şey vardı artık:
Yaşamak mı?
Elif’i kurtarmak mı?
Yoksa birlikte batmak mı?
Ve o anda… içeriye kuyu suyu sızmaya başladı.
Ayaklarının altı nemlendi.
Parkeler çatladı.
Duvarlardan derin, uğultulu bir ses yükseldi:
“Seçimini yap Melis…”