Melis, elinde defterin içinden çıkan iğneyle Serhat’ın kapısının önünde duruyordu.
Gecenin körüydü.
Sokak lambaları titriyor, rüzgar sanki ona “geri dön” diyordu.
Ama artık çok geçti.
Serhat hâlâ o eski apartmanda oturuyordu.
Kapı zilini çaldı.
İçeriden cızırtılı bir ses geldi:
“Kim o?”
Melis’in sesi boğuk çıkmıştı:
“Elif’le ilgili… konuşmalıyız.”
Kapı açıldı.
Serhat, yüzünde o tanıdık iğrenç sırıtışla Melis’i süzdü.
“Bak sen… yıllar sonra bile hâlâ güzelsin. Ne anlatacaksın bakalım?”
Melis içeri girdi.
Etraf karanlıktı, evde sadece bir lamba yanıyordu.
Raflarda hâlâ çocuk kitapları duruyordu.
Bazıları… Elif’in ismi yazılıydı.
Bu adam sapkın bir koleksiyoncuydu.
Melis yavaşça cebinden iğneyi çıkardı.
Titriyordu.
Ama kararlıydı.
Serhat mutfağa yöneldi, “Bir şey içer misin?” diye sorduğunda Melis yaklaşmıştı bile.
Tam arkasını döndüğünde…
"Bunun için Elif adına!" diye haykırdı.
Ve iğneyi onun sırtına sapladı.
Bir anda evin içi zangırdamaya başladı.
Duvarlardan kara dumanlar yükseldi.
Serhat acıyla bağırdı ama sesi boğuldu, yankıya dönüşüp evin içini sardı:
“Kuyuuu…”
Zemin çatladı.
Serhat’ın ayaklarının altı çöktü.
O deli kahkahaları çığlığa dönüştü.
Ve… Serhat yok oldu.
Geride yalnızca o paslı iğne kaldı.
Ve defterin yeni bir sayfası açıldı:
> "Kurban alındı.
Seçilmişler artık özgür değil,
Kuyu bağlandı ama izini bırakır."
Melis dışarı çıktığında sabah olmuştu.
Gökyüzü sisliydi.
Ama kalbinde bir boşluk vardı.
O an telefonuna mesaj geldi:
Elif: “Sanki kötü bir rüyadan uyandım… Her şey çok net artık. Teşekkür ederim Melis.”
Melis ekrana uzun uzun baktı.
Sonra gökyüzüne…
Ama o anda…
Ayakkabısının ucunda bir damla siyah su belirdi.