Asel eve girdiği anda annesinin bakışından azar işiteceğini anladı. Annesi okuldan haberi almıştı, söylediklerini neredeyse algılanamayacak bir hızla savuruyordu. Annesine verebileceği bir cevap yoktu, uyanamadığını ve kütüphanede çok verimli bir şekilde çalıştığını söyleseydi bile ona inanmazdı. Sadece gözleri doldu. Babasıyla kavgasından sonra bir de annesinin ona bağırmasına dayanamayarak odasına koştu ve kapıyı kilitledi. Odasına gitmesine rağmen annesinin “Sorumsuzluklarının farkında bile değilsin. Okula gitmemek ne demek? Biz sen okulu as diye mi bu kadar parayı yatırıyoruz. Sen meslek sahibi bile olamazsın.” gibi cümlelerini duymaya engel olamıyordu. Kapının arkasına oturdu ve gözünden akan yaşlara engel olamadı. Çantasından pembe kapaklı defterini çıkardı ve artık yapmaya alıştığı şekilde ne kadar mutsuz ve yorgun olduğunu yazmaya başladı. Düşünceleri çok hızlı bir şekilde aklında dolanıyordu ve yazıya aynı hızla dökülmeleri imkansızdı. Bu çabasına son verdi ve derin bir nefes aldı. Defterin tersini çevirdi ve günün tarihini attı.
18/07, Çarşamba
Bu sefer Oğuz hakkında bir şeyler yazmaya başladı. Onu nerdeyse hiç tanımıyordu ama düşüncesi bile rahatlamasını sağlıyordu. Keşke daha fazla zaman geçirebilsek, diye düşündü. İçine biraz da olsa huzur dolmuştu, öylece uyuyakaldı.