Havanın kararmasıyla çalışmalarını sonlandırmışlardı. Asel Oğuz’un konuyu ne kadar iyi anlattığını sürekli tekrarlıyor ve anlamış olmasına inanamıyordu. Kütüphaneden çıkıp yeniden otobüs beklemeye başladılar ve yine yan yana oturdular. Eve doğru giderken okulları hakkında sohbet ettiler, Oğuz okulunu pek sevmediğini ama eğitiminin de fena olmadığını anlattı. Asel ise okulunun muhteşem eğitimine rağmen oradan nefret ettiğini açıklayınca Oğuz’un gülmesine siniri bozulmuştu. Bir süre sessizlik oluştu ve Oğuz yeniden konuşmayı başlattı,
“Numaranı verebilir misin? Yani şey eğer tekrardan kütüphaneye gidersen belki beraber gideriz diye. Eğer istersen tabii.”
Asel Oğuz’un bu cümleyi kurarkenli tereddütüne karşılık küçük bir gülümsemeyle numarasını vermişti. Eve geldiğinde veda etmeye hazırlanmıştı ki Oğuz’un da onunla geldiğini anladı. Oğuz onun oturduğu sitenin birkaç apartman aşağısında oturduğunu söyledi.
“Hoşçakal, konu anlatımı için teşekkürler.”
“Görüşürüz Asel, benim için de tekrar oldu. Sorularını çözmeyi unutma.”
Asel arkasını dönüp eve doğru yürümeye başladı. İçinden bir ses Oğuz’la çok iyi anlaşacaklarını söylüyordu. Ayrıca uzun zamandır yakın arkadaşa sahip olmadığını düşününce onunla tanıştığı için şanslı olduğunu düşündü. İstemsizce gülümsedi ve kapıyı çaldı.