Ertesi gün Kaito aynanın karşısına geçtiğinde kolundaki siyah çizginin artık daha belirgin olduğunu gördü. Sadece bir çizgi değil, birkaç ince damar da oluşmaya başlamıştı.
Kaito aynadaki haline baktı ve kendi kendine hafifçe güldü.
“Güzel. Hem lanetli oluyorum, hem de yakında kolum tamamen siyah olacak. Gerçekten çok şık duracağım.”
Eğitim alanında Reiji ile karşılaştığında Reiji hemen koluna baktı.
“İlerliyor,” dedi basitçe.
Kaito omuzlarını silkti.
“Evet, fark ettim. Teşekkürler, çok motive edici.”
Reiji bu sefer ciddi konuştu:
“Bugün laneti hissetmeni sağlayacak bir şey yapacağız. Hazır mısın?”
Kaito derin bir nefes aldı.
“Hayır. Ama yapacak mıyız? Evet.”
Reiji gülümsedi.
“İyi. En azından dürüstsün.”
O gün Kaito ilk defa lanetin nefes aldığını gerçekten hissetti. İçinde bir şey kıpırdıyordu. Soğuktu, karanlıktı ve… açgözlüydü.
Akşam odasına döndüğünde yatağa uzandı ve tavana baktı.
İçinden geçen düşünce ise şuydu:
“Belki de… bu laneti yenemem. Belki de sadece… ne kadar dayanabileceğimi göreceğim.”
Ama bir yandan da içindeki inatçı ses hâlâ konuşuyordu:
Hayır. Ben pes etmeyeceğim. En azından… kolay pes etmeyeceğim.
Kaito gözlerini yumdu.
Yarın yeni bir gün olacaktı.
Ve o, hâlâ hayatta olacaktı.
En azından şimdilik