Akşam olduğunda Kaito’yu Mizuki çağırmıştı. Bu sefer büyük salonda değil, daha küçük ve özel bir odada buluşacaklardı.
Odaya girdiğinde Mizuki pencerenin kenarında duruyordu. Dışarıya bakıyordu. Kaito’yu duyunca arkasını döndü. Yüzü dün geceye göre biraz daha yumuşaktı.
“Otur,” dedi.
Kaito oturdu. Mizuki de karşısına geçti.
“Dün yaşananlar için… üzgünüm,” dedi Mizuki. “Ama o anı yaşamak zorundaydın.”
Kaito kaşlarını çattı.
“Üzgün müsün? Bir insanı öldürttün ve bana ‘senin yüzünden’ dedin. Buna üzgün müsün?”
Mizuki bir süre sessiz kaldı.
“Evet. Çünkü o anı yaşamak zorundaydın. Ama aynı zamanda… seni kırmak da istemiyordum.”
Kaito içinden bir kahkaha attı.
“Çok naziksin gerçekten.”
Mizuki bu sefer doğrudan baktı.
“Kaito… ben de bir kahramandım. Senin gibi çağrıldım. Ve ben de aynı şeyleri yaşadım. Laneti hissettim. İnsanları kaybettim. Ve sonunda… ben de kirli birine dönüştüm.”
Kaito bu sefer gerçekten şaşırmıştı.
“Sen mi? Sen de mi kahramandın?”
Mizuki hafifçe başını salladı.
“Evet. Ve laneti yenemedim. O yüzden şimdi buradayım. Bu seferki kahramanı… yani seni… doğru yola yönlendirmek için.”
Kaito bir süre düşündü. Sonra sordu:
“Peki… senin lanetin ne oldu? Hâlâ içinde mi?”
Mizuki’nin gözleri karardı.
“Hâlâ içimde. Ama ben onu kontrol etmeyi öğrendim. Sen de öğrenebilirsin. Ama bunun için… çok şeyden vazgeçmen gerekecek.”
Kaito derin bir nefes aldı.
“Zaten kaybettiğim çok şey var gibi.”
Mizuki hafifçe gülümsedi. Bu gülümseme hem üzgün hem de biraz alaycıydı.
“Henüz kaybetmediğin şeyler de var. Onları da kaybedeceksin. Ama belki… bu sefer farklı olur.”