Reiji, Kaito’yu eğitim alanının kenarındaki küçük bir odaya götürdü. Oda oldukça sadeydi. Ortada sadece bir taş masa ve iki sandalye vardı. Masanın üzerinde ise garip bir kristal duruyordu. Kristal hafif mavi renkteydi ve içinde yavaş yavaş dönen bir sis gibi bir şey vardı.
Reiji masanın karşısına oturdu ve Kaito’ya işaret etti.
“Otur. Bugün lanetin ilk etkisini daha yakından hissedeceksin.”
Kaito oturdu ama gözlerini kristalden alamıyordu.
“Bu şey… ne?”
“Bu, Yankı Kristali. Lanetli bir nesne. Senin gibi lanet taşıyan insanların mana akışını görebiliyor. Aynı zamanda… lanetin ne kadar ilerlediğini de gösteriyor.”
Kaito kristale biraz daha yaklaştı. İçindeki sis yavaş yavaş hareket ediyordu.
“Peki… ne yapmam gerekiyor?”
Reiji kristali işaret etti.
“Elini üzerine koy. Sadece… hissetmeni istiyorum. Ne hissediyorsan söyle.”
Kaito bir an tereddüt etti. Sonra elini yavaşça kristalin üzerine koydu.
İlk hissettiği şey soğuktu. Çok derin ve kemiklere işleyen bir soğuk. Sonra o soğuk yavaş yavaş kolundan yukarı doğru çıkmaya başladı. Göğsüne, boynuna, en sonunda da beynine ulaştı.
Kaito gözlerini yumdu.
Ve o anda gördü.
Karanlık bir boşluk… içinde yavaş yavaş dönen siyah damarlar… ve o damarların arasında kendi yüzü. Ama yüzü normal değildi. Gözleri tamamen siyahtı ve ağzından siyah bir sıvı akıyordu.
Kaito irkildi ve elini hemen çekti. Nefesi hızlanmıştı.
Reiji sakin bir sesle sordu:
“Ne gördün?”
Kaito bir süre cevap veremedi. Sonra boğuk bir sesle konuştu:
“Kendimi… gördüm. Ama ben değildim. Gözlerim siyahtı. Ve… bir şey ağzımdan akıyordu.”
Reiji başını salladı.
“Lanetin ilk görüntüsü. Henüz erken aşamada. Ama eğer kontrol etmezsen, o görüntü gerçek olacak.”
Kaito alaycı bir şekilde güldü.
“Harika. Yani ya laneti kontrol edeceğim, ya da karanlık bir canavara dönüşeceğim. Gerçekten çok güzel seçeneklerim var.”
Reiji bu sefer hafifçe gülümsedi.
“En azından mizah anlayışın hâlâ yerinde. Bu iyi bir işaret.”
Kaito içinden geçirdi:
Evet, en azından delirmedim daha. Tebrikler bana