"BU ŞEHİR BİZİM İÇİN ÇOK KÜÇÜK, BİZE YER AÇMAK İÇİN YIKILMASI GEREKİYOR."
Şehir artık üzerimize geliyordu. Telefonumdaki mesajlar, insanların fısıltıları, annemin şüphe dolu bakışları... Hepsi birer ilmek gibi boynumuza dolanıyordu. Ama o, umursamıyordu. Beni şehrin en işlek caddesinin ortasında, herkesin gözü önünde köşeye sıkıştırdığında, kuralların can çekiştiğini gördüm.
Ellerini duvara yasladı, etrafımı sardı. Kaçacak yerim yoktu, zaten kaçmak da istemiyordum. Kalabalığın uğultusu, onun hırçın nefes alışverişiyle birleşti. O an, o saniyede dünyayı ateşe verebilirdim.
"İnsanların ne dediği umurunda mı?" diye fısıldadı. Sesi bir emir gibiydi, bir isyan gibiydi. "Bırak konuşsunlar. Çünkü yarın, bizi sadece hatırlayacaklar."
"HERKESİN BİZE BAKMASINDAN NEFRET EDİYORUM AMA SENİN BANA BÖYLE BAKMANI SEVİYORUM."
Deli doluyduk. O gece, kuralların en keskin olduğu o balo salonuna daldık. Herkesin kusursuz olduğu o sahte cennette, biz kendi cehennemimizi yarattık. Dans etmedik, savaştık. Bakışlarımızla, hareketlerimizle... İnsanlar sustu, müzik durdu. Biz sadece birbirimize aittik.