Bodrum tatilinin üzerinden tam iki hafta geçmişti.
İstanbul yine her zamanki kalabalığına dönmüştü. Sabahın erken saatlerinde sokaklarda korna sesleri yükseliyor, insanlar işe ve okula yetişmeye çalışıyordu. Bodrum'un sakinliği artık geride kalmıştı.
Kumsal ise tatilden döndüğü ilk günden beri eski düzenine alışmaya çalışıyordu.
Sabah alarmı çaldığında isteksizce gözlerini açtı.
"Of... Yaz tatili neden bu kadar çabuk bitiyor ki?" diye söylendi.
Annesi kapıyı hafifçe tıklattı.
"Kumsal, kahvaltı hazır."
"Tamam anne."
Kumsal hazırlanıp mutfağa geçti. Babası çoktan gazeteye göz atmaya başlamış, Ege ise hızlıca kahvaltısını bitirmeye çalışıyordu.
"Oğlum biraz yavaş ye." dedi Selin Hanım.
"Geç kalacağım anne."
Kumsal gülerek kardeşine baktı.
"Her sabah aynı telaş."
Kahvaltı bittikten sonra odasına geçti. Çantasını hazırlayıp kulaklığını aldı.
Tam kapıdan çıkacağı sırada apartmanın önünde büyük bir nakliye kamyonu durduğunu fark etti.
"Eve biri mi taşınıyor?" diye düşündü.
Merak etti ama üzerinde fazla durmadı.
Okula gitmek için evden ayrıldı.
Aynı dakikalarda...
Nakliye kamyonunun arka kapısı açıldı.
İlk koliyi taşıyan kişi Ayaz'dı.
Babasıyla birlikte eşyaları dikkatlice indiriyordu.
"Şu koliyi üçüncü kata çıkarabilir misin oğlum?" diye seslendi babası.
"Tamam baba."
Ayaz kutuyu alıp apartmana girdi.
Merdivenlerden çıkarken duvardaki daire numaralarına baktı.
"14..."
"15..."
"16..."
Babası anahtarı uzattı.
"İşte burası."
Kapının üzerinde 16 yazıyordu.
Ayaz kutuyu içeri bıraktıktan sonra balkona çıktı.
Karşı balkonda rüzgârda sallanan çiçekler dikkatini çekti.
Bir an durup etrafı izledi.
"İstanbul'a alışmak zor olacak galiba."
diye düşündü.
Henüz karşı dairede kimin yaşadığından haberi yoktu.
O gün boyunca taşınma devam etti.
Koliler...
Mobilyalar...
Koşturmaca...
Akşam olduğunda herkes yorgun düşmüştü.
Ayaz odasına geçti.
Penceresini açtı.
Tam karşı balkonda bir ışık yandı.
Bir kız perdeyi kapatıp içeri geçti.
Yüzünü tam göremedi.
"Sanırım komşular."
diye mırıldandı.
Perde tekrar kapandı.
Ayaz fazla önem vermeden yatağına uzandı.
Ertesi sabah...
Kumsal okuldan dönüyordu.
Apartmana girdiği sırada merdivenlerden hızla inen biriyle omuz omuza geçti.
İkisi de birbirlerine bakmadan yollarına devam etti.
Ayaz aceleyle markete gidiyordu.
Kumsal ise kulaklığı takılı olduğu için hiçbir şey fark etmemişti.
Aslında...
Aralarında sadece birkaç saniyelik bir mesafe vardı.
Ama ikisi de başlarını çevirip birbirlerine bakmamıştı.
Kader, onları yeniden karşılaştırmak için doğru zamanı bekliyordu.
Akşam saatlerinde Selin Hanım balkondaki çiçekleri sularken karşı balkonda yeni komşuyu gördü.
"Hoş geldiniz." diye seslendi.
Ayaz'ın annesi gülümseyerek el salladı.
"Teşekkür ederiz."
İki aile kısa bir sohbet etti.
Kumsal ise odasında ders çalışıyordu.
Ayaz da kitaplığını yerleştirmekle meşguldü.
Karşı dairelerinde, Bodrum'da yollarının kesiştiği kişinin yaşadığından ikisinin de haberi yoktu.
Belki de kader, bu karşılaşmayı biraz daha geciktirmek istiyordu.
Çünkü bazen en güzel hikâyeler, acele etmeden başlardı...
Devam edecek...