Bölüm 4

Yağmur başladı.Önce birkaç damla, sonra birdenbire hızlandı. Darıca’nın gri gökyüzü ağlamaya karar vermiş gibiydi. Ela ile Kaan koşmaya başladı ama çok geç kalmışlardı; zaten ıslanmışlardı. Kaan Ela’nın elini daha sıkı tuttu, “Gel!” diye bağırdı rüzgârın arasında. Küçük bir ağaç kümesinin altına sığındılar, ama dallar bile onları koruyamıyordu.Nefes nefese durdular. Ela’nın saçlarından sular damlıyordu, kirpiklerinde yağmur taneleri birikmişti. Kaan’ın bere ıslanıp başına yapışmıştı, montunun yakasından sular akıyordu. İkisi de birbirine baktı ve aynı anda güldü. Kahkaha, yağmurun sesine karıştı.“Planın buydu değil mi?” dedi Ela, sesi titreyerek ama gözleri parlayarak. “Beni ıslatmak.”Kaan başını salladı, gülüşü yumuşadı.“Hayır. Ama… güzel oldu.”Ela’nın dudakları titredi. Yağmur yüzünden mi, yoksa başka bir şeyden mi belli değildi. Kaan elini uzattı, Ela’nın ıslak yanağındaki bir damlayı sildi. Parmakları soğuktu ama dokunuşu sıcaktı.“Üşüdün,” dedi Ela usulca.“Sen de.”Bir adım daha yaklaştılar. Yağmur artık onları dövmüyordu; sanki bir perde gibi etraflarını sarmıştı, dünyayı dışarıda bırakmıştı. Kaan Ela’yı kendine çekti, kollarını sımsıkı sardı. Ela başını onun göğsüne yasladı, kalp atışlarını dinledi. Hızlıydı. Korku mu, mutluluk mu, yoksa ikisi birden mi… ayırt etmek zordu.“Hatırlıyor musun,” diye fısıldadı Kaan, sesi Ela’nın saçlarına karışarak, “ilk mesajlaştığımız gece… sen ‘yağmur yağınca ne yaparsın?’ demiştin. Ben de ‘evde kalırım, sıcak çikolata içerim’ demiştim.”Ela’nın omuzları sarsıldı. Güldü mü, ağladı mı, yoksa ikisi birden mi…“Ben de demiştim ki… ‘yağmurda yürümeyi severim. Çünkü kimse seni ıslakken yargılamaz. Herkes kendi derdinde olur.’”Kaan’ın kolları daha da sıkılaştı.“O günden beri,” dedi boğuk bir sesle, “her yağmurda seni düşündüm. ‘Acaba o da dışarıda mı yürüyor? Acaba üşüyor mu? Acaba… beni hatırlıyor mu?’ diye.”Ela başını kaldırdı. Göz göze geldiler. Yağmur damlaları kirpiklerinden süzülüyordu, ama artık ağlamıyordu. Sadece bakıyordu. Derin, uzun, sanki ilk kez görüyormuş gibi.“Hatırlıyordum,” dedi. “Her seferinde. Ve her seferinde… ‘bir gün yağmurda karşılaşsak, ona sarılırdım’ diye düşünüyordum. Sadece sarılmak için. Konuşmadan. Açıklama yapmadan.”Kaan’ın gözleri doldu. Bu sefer silmedi. Bıraktı aksın.“O gün bugünmüş,” dedi.Ela gülümsedi. Hafif, kırılgan ama gerçek bir gülümseme.“Evet. Bugün.”Yağmur hız kesmedi ama onlar artık ıslanmıyordu sanki. Çünkü birbirlerine o kadar yakındılar ki, beden ısıları birbirine karışmıştı. Kaan eğildi, alnını Ela’nın alnına dayadı. Nefesleri birleşti.“Ela,” dedi usulca, ismini söylerken sesi kırıldı. “Seni beklemek… en güzel şeymiş. Ama artık beklemek istemiyorum. Seni… sadece yanımda istiyorum. Her yağmurda, her gecikmede, her ‘beş dakikada’… yanımda.”Ela’nın elleri Kaan’ın yüzüne gitti. Parmakları ıslak sakallarını okşadı.“Ben de,” diye fısıldadı. “Artık bekletmek istemiyorum seni. Çünkü… sensiz geçen her dakika, yağmurdan daha soğuk.”Bir an sustular. Sadece yağmur konuştu. Dalgalar vurdu. Rüzgâr esti.Sonra Ela parmak ucunda yükseldi. Kaan eğildi. Dudakları buluştu.İlk öpücük değildi belki. Ama en gerçek olanıydı.Yağmurda, ıslak kumda, Darıca sahilinde…her şeylerini birbirine verdikleri o an.Ve o öpücükten sonra, yağmur yavaşladı. Sanki gökyüzü de ağlamayı bitirmiş, gülümsemeye başlamıştı.Ela geri çekildiğinde, Kaan’ın gözlerine baktı.“Üçüncü kavanoz,” dedi gülümseyerek, “yağmur suyuyla dolsun mu?”Kaan güldü. Gözyaşları hâlâ yanaklarındaydı ama mutluluktan.“Olur,” dedi. “Ama içine bir de bu anı koyalım. Öylece… unutulmasın diye.”El ele tutuştular. Yağmur artık serinleticiydi. Yürüdüler. Islak kumda iz bırakarak.Çünkü aşk,bazen koşarak gelmekti.Bazen beklemeyi göze almak.Ve bazen de… yağmurda birbirine sarılıp, “artık yanındayım” diyebilmekti.Ela ile Kaan, o yağmurlu Darıca akşamında,üçüncü kavanozlarını doldurdular.İçinde kum yoktu bu sefer.Sadece yağmur damlaları…ve birbirlerine verdikleri sonsuz bir “evet”.