Kız, Deniz'in baktığı yöne döndü.
İlk başta hiçbir şey göremedi.
Sonra karanlığın içinde hareket eden gölgeler fark etti.
Bir kişi.
İki kişi.
Hayır...
Daha fazlası.
Yavaş ve düzensiz adımlarla ilerliyorlardı.
Kız korkarak yutkundu.
"Bunlar kim?"
Deniz çantasını omzuna geçirirken cevap verdi.
"Virüse yakalananlar."
"Onlar.. ölmüş değil mi?"
"Keşke öyle olsalardı."
Sesler yaklaştıkça her şey daha net görünmeye başladı. Üzerlerindeki kıyafetler parçalanmıştı. Bazıları sendeleyerek yürüyordu. Bazıları ise başlarını eğmiş şekilde ilerliyordu.
Ama hepsinin ortak bir özelliği vardı.
Sessizlerdi.
Hiçbiri konuşmuyor, bağırmıyor ya da koşmuyordu.
Sadece yürüyorlardı.
Kız geri çekildi.
"Onlar bizi gördü mü?"
Deniz başını salladı.
"Henüz değil. Ama kokumuzu alırlarsa işimiz biter."
Bu cümle kızın içini ürpertti.
Deniz hızla yolun kenarındaki eski bir markete yöneldi.
"Çabuk!"
İkisi de kırık camların arasından içeri girdi.
Deniz kapıyı sessizce kapatırken dışarıdaki ayak sesleri daha da yaklaştı.
Kız nefesini tuttu.
Uzun zamandır virüslülerden bu kadar korkmamıştı.
Market karanlıktı.
Sadece rafların arasından süzülen zayıf gün ışığı vardı.
Dışarıdan gelen sürünme sesleri birkaç dakika boyunca devam etti.
Sonra...
Bir anda kesildi.
Deniz kaşlarını çattı.
"Bu iyi değil."
"Neden?"
"Çünkü artık yürümüyorlar."
Kızın kalbi hızlandı.
"Ne demek istiyorsun?"
Deniz cevap veremeden marketin arka tarafından bir şey devrildi.
İkisi de donup kaldı.
Çünkü içeride yalnız değillerdi.