Kız, karşısındaki yabancıya bakmayı sürdürdü.
Aylar boyunca tek başına yaşamıştı. Bu süre içinde karşılaştığı her şey ona tek bir ders vermişti:
Kimseye güvenme.
Erkek birkaç adım geri çekildi.
"Tamam," dedi sakin bir sesle. "Korktuğunu anlıyorum."
Kız elindeki bıçağı indirmedi.
"Adın ne?"
Erkek bir an duraksadı.
"Deniz."
Sessizlik yeniden çöktü.
Rüzgâr boş binaların arasında geziniyor, terk edilmiş araçların paslı kapılarını sallıyordu.
"Kampın var mı?" diye sordu Deniz.
Kız hemen cevap vermedi.
Böyle bir sorunun cevabını vermek aptallık olurdu.
"Hayır, yok."
Yalan söylemişti.
Deniz bunu anlamış gibi hafifçe gülümsedi ama üstelemedi.
"Gün batmadan bir sığınak bulmam lazım," dedi. "İstersen yollarımızı burada ayırabiliriz."
Kız ilk kez onun gözlerine baktı.
Deniz yorgun görünüyordu.
Üzerindeki kıyafetler kir içindeydi ve sırt çantası neredeyse parçalanmak üzereydi.
Ama en az onun kadar yalnız görünüyordu.
Tam o sırada uzaktan bir ses geldi.
İkisi de irkildi.
Metal sürtünmesine benzeyen garip bir ses...
Sonra bir tane daha.
Ve bir tane daha.
Sesler boş şehrin içinden geliyordu.
Deniz yüzündeki ifadeyi kaybetti.
"Buradan gitmemiz gerekiyor."
"Neden?"
Deniz cevap vermedi. Bir şeyler hissetmiş gibi korkuyordu.
Sadece şehrin karanlık tarafına baktı.
"Kalanlar.. onlar geliyor!"
Kızın kalbi hızla atmaya başladı.
Çünkü sesler artık çok daha yakındı.