Bölüm 6

“Hayır.” Kelime ağzımdan çıktığında, beklediğim gibi sert değildi. Ne bağırdım, ne titredim. Sadece söyledim. Ve o an anladım; bazı kelimeler, söylenirken değil, söylenebildiği için güçlüdür. Karşımdaki yüz şaşkındı. İnsanlar, suskunluğa alıştıkları kişiden itiraz beklemezler. Beni tanıdığını sanıyordu. Oysa tanıdığı şey, benim yıllardır taktığım sessizliğin maskesiydi. “Abartıyorsun,” dedi. “Her şeyi bu kadar büyütme.” Eskiden bu cümleyle geri çekilirdim. Kendimi küçültür, duygularımı cebime koyardım. Ama bu kez içimdeki kız çocuğu konuştu. İlk kez onu susturmadım. “Ben böyle hissediyorum,” dedim. Savunmadım kendimi. Açıklamadım. İzin istemedim. O an odanın dengesi değişti. Çünkü ben ilk kez, karşımdakini değil, kendimi merkez aldım. Bir sessizlik oldu. Ama bu seferki tanıdıktı. Korkutmuyordu. Bu, bastırılmış bir sessizlik değil, seçilmişti. İçimde bir şey yerli yerine oturdu. Kırılmadım. Kaybolmadım. Yalnız kalmadım. Sadece şunu fark ettim: Ben “hayır” dediğimde dünya durmadı. Kimse ölmedi. Gökyüzü çökmedi. Ama ben… biraz daha kendim oldum. Lina, ilk kez bir cümleyle kendini korudu. Ve anladı ki; kendini savunmak için bağırmak gerekmez. Bazen sakin bir “hayır”, insanı yıllarca taşıdığı yükten kurtarır. Bu bir son değildi. Ama kesinlikle bir başlangıçtı.