Bölüm 4

Bazen tek bir cümle her şeyi değiştirir. Benim için o cümle, söylenirken bile yankı yaptı içimde. O an odadaki hava ağırlaştı, zaman yavaşladı. Sanki yıllardır içimde bekleyen her duygu aynı anda nefes almak istemişti. Sessiz kaldım. Çünkü bazı cümleler cevap istemez; sadece fark ediliş ister. Camdan dışarı baktım. İnsanlar yürüyordu, arabalar geçiyordu, hayat kendi ritminde akıyordu. Ama ben ilk kez o akışın dışında kaldığımı hissettim. Daha doğrusu, hep dışında olduğumu… Yıllarca sustuğumu fark ettim. Sustum çünkü kırılmaktan korktum. Sustum çünkü sevilmenin, her şeye katlanmak olduğunu sandım. Sustum çünkü gitmenin bencillik, kalmanın erdem olduğuna inandırıldım. Oysa içimdeki yangın, suskunluğumla beslenmişti. Ben ona “sabır” dedikçe büyüdü. “Zamanla geçer” dedikçe yerleşti. Ve şimdi, tek bir cümleyle yüzüme baktı. Ayağa kalktım. Aynanın karşısında durdum. Gözlerim yorgundu ama kararlıydı. İlk kez kendime kızmadım. İlk kez kendimi suçlamadım. Adımı fısıldadım: Lina. O an anladım; ben güçlü olduğum için dayanmadım, dayandığım için güçlü olmak zorunda kaldım. “Bitti,” dedim sessizce. Bu bir veda değildi. Bu bir kaçış hiç değildi. Bu, kendime attığım ilk adımdı. Ve şunu biliyorum artık: İnsan yanarken herkes görür. Ama küllerinden kalktığında çoğu kişi şaşırır.