Bölüm 3

--- O sabah Lina dışarı çıktı. Uzun zamandır ilk kez... Ne saçını düzeltti, ne kıyafetini umursadı. Ama içinden bir ses şöyle diyordu: > “Bugün bir şey farklı olacak. Sebebini bilmeden yürümeye başla.” Sokaklar tanıdık ama ruhu yabancıydı. Kafasını kaldırmadan yürürken bir sahafın önünde durdu. Küçük, dağınık, biraz karanlık bir yerdi. Ama vitrininde eski, sararmış bir kitap sayfası camın arkasına sıkıştırılmıştı. Üzerinde sadece bir cümle yazıyordu: > "Kimse seni kurtarmayacak. Kendi hikâyenin kahramanı sensin." Lina birkaç saniye dondu. İçinden bir şey sarsıldı. O cümle sadece okunmamıştı — onu içinden geçmişti. > "Kimse seni kurtarmayacak." Oysa o hep birinin gelip onu fark etmesini beklemişti. Hep birilerinin sevgisine, ilgisine, onayına tutunarak yaşamıştı. O an bir şey çözüldü içinden. O cümle... belki yıktı ama aynı anda bir kapı da açtı: > "Ben artık kendimi beklemeye başlıyorum. Başkası değil... Ben. Bu kez başrol benim olacak." --- O gün Lina eve dönerken kitapçıya uğradı. Bir defter, bir kalem aldı. Bu defter onun iç sesi olacaktı. Artık sustuğu her şeyi oraya anlatacaktı. Ve ilk deftere yazdığı cümle şu oldu: > “Yıllarca biri beni sevsin diye küçük kaldım. Ama artık büyümenin zamanı geldi.” > “Bir cümle bazen bir tokat, bazen bir anahtar olur. Senin ihtiyacın hangisiyse, ona dönüşür.”