Salon sessizliğe gömülmüştü.
Kimse konuşamıyordu.
Darius'un sözleri taş duvarlarda yankılanmış gibiydi.
"Ben yalnızca kızımı geri istedim."
Lavinya ilk kez Darius'a farklı gözlerle baktı.
Yıllardır peşlerinden gelen adam...
İnsanları korkutan adam...
Bir babaydı.
Ve yüzündeki acı gerçek görünüyordu.
"Bir kızın vardı?" diye sordu Lavinya.
Darius gözlerini kapattı.
Uzun süre konuşmadı.
Sonra ağır ağır başını salladı.
"Evet."
İlk Lavinya sessizce yere baktı.
Sanki anlatılacakları zaten biliyordu.
"Adı Lyra'ydı."
Darius'un sesi ilk kez yumuşaktı.
"Hayatımda gördüğüm en cesur insandı."
Lavinya sessizce dinliyordu.
Darius devam etti.
"Bir salgın sırasında onu kaybettim."
"Geri getiremediler mi?"
Darius acı bir şekilde güldü.
"Hayır."
"Ve ben bunu kabul edemedim."
Salon yeniden sessizleşti.
Kael bile hiçbir şey söylemiyordu.
Çünkü Darius'un yüzündeki acı sahte değildi.
"Sonra Yıldız Odası'nı öğrendim."
Darius'un gözleri parladı.
"Orada ölümün bile değiştiremediği sırlar olduğunu söylediler."
"Bu yüzden mi bütün bunları yaptın?" diye sordu Kael.
"Evet."
"İnsanlara zarar verdin."
Darius'un yüzü karardı.
"Biliyorum."
"Hayatlar mahvettin."
"Biliyorum."
"O zaman neden devam ediyorsun?"
Darius'un cevabı anında geldi.
"Çünkü bir baba bazen doğruyla yanlışı ayırt edemez."
Tam o sırada salon sallandı.
Önce hafifçe.
Sonra daha güçlü.
GÜÜÜM!
Tavandan taşlar düştü.
Herkes irkildi.
Darius aniden döndü.
Yüzü bembeyaz olmuştu.
"Hayır."
İlk Lavinya da aynı anda ayağa kalktı.
"Ne yaptın?"
"Ben yapmadım!"
Bu kez yer daha şiddetli sallandı.
Salonun sonundaki dev taş kapı yavaşça açılmaya başladı.
Ama kimse ona dokunmamıştı.
Kapının içinden parlak mavi bir ışık yayılıyordu.
Ve ışığın içinden bir gölge belirdi.
İnsan şeklinde.
Ama insan gibi hareket etmiyordu.
Lavinya'nın kalbi hızlandı.
"Bu da ne?"
İlk Lavinya'nın sesi titredi.
"Olmaması gereken şey."
Gölge yavaşça ışığın içinden çıktı.
Yüzü seçilmiyordu.
Ama gözleri görünüyordu.
Parlak gümüş gözler.
Bir anda bütün salon buz gibi oldu.
Darius geri çekildi.
İlk kez korkuyordu.
Gerçekten korkuyordu.
Gölge başını eğdi.
Sonra konuştu.
Sesi ne erkek ne kadındı.
Sanki aynı anda yüzlerce kişi konuşuyordu.
"Kapı açıldı."
Sessizlik.
"Ve bedel ödenecek."
Lavinya'nın boynundaki kolye aniden parlamaya başladı.
Kael ona döndü.
"Lavinya!"
Ama çok geçti.
Kolye her zamankinden daha parlak yanıyordu.
Ve gölge doğrudan ona bakıyordu.
"Son varis..."
Lavinya'nın içi ürperdi.
"...nihayet geldi."