Mavi ışık bütün salonu dolduruyordu.
Kimse hareket etmiyordu.
Kimse nefes almaya bile cesaret edemiyordu.
Gölge doğrudan Lavinya'ya bakıyordu.
"Son varis..."
Sesi duvarlarda yankılandı.
"...nihayet geldi."
Lavinya'nın kalbi göğsüne sığmıyordu.
"Ben kimim?" diye fısıldadı.
İlk Lavinya ona baktı.
Gözleri dolmuştu.
Belki de yıllardır bu sorunun sorulmasını bekliyordu.
Yer yeniden sarsıldı.
Mavi ışık biraz daha güçlendi.
Gölge elini kaldırdı.
Ve salonun ortasında görüntüler belirmeye başladı.
Eski zamanlardan görüntüler.
Yüzlerce yıl öncesinden.
Arden ailesi...
Eski taş bir yapı...
Ve gökyüzünden düşen parlak bir cisim.
Lavinya nefesini tuttu.
Bu bir yıldız değildi.
Ama yıldız gibi görünüyordu.
Gölge konuşmaya devam etti.
"İlk anlaşma burada yapıldı."
Görüntüde insanlar diz çökmüştü.
Ortalarında genç bir kadın vardı.
Arden ailesinin ilk lideri.
Kadın elini gökten düşen ışığa uzatıyordu.
Sonra görüntü kayboldu.
Lavinya şaşkınlıkla baktı.
"Bu neydi?"
Gölge cevap verdi.
"Mirasınızın başlangıcı."
Darius sessizce dinliyordu.
Yüzünde ilk kez öfke yoktu.
Sadece yorgunluk vardı.
Kael ise Lavinya'nın yanında duruyordu.
Her an onu korumaya hazır görünüyordu.
Gölge yeniden konuştu.
"Her nesilde bir kişi seçildi."
"Her nesilde bir koruyucu doğdu."
Lavinya'nın kolyesi yeniden parladı.
Ve gölge sözlerini tamamladı.
"Bu neslin koruyucusu sensin."
Salon sessizleşti.
Lavinya'nın aklında yüzlerce soru vardı.
Ama bir tanesi diğerlerinden daha önemliydi.
"Darius'un kızı?"
Gölge ona döndü.
"Ne olmuş ona?"
Darius gözlerini kapattı.
Sanki cevabı duymaktan korkuyordu.
Gölge birkaç saniye sustu.
Sonra cevap verdi.
"Öldü."
Darius'un yüzü düştü.
Ama gölge devam etti.
"Ve geri getirilemez."
Bu sözler salona ağır bir taş gibi düştü.
Yıllardır peşinden koştuğu şey...
İmkânsızdı.
Darius dizlerinin üzerine çöktü.
Kimse konuşmadı.
İlk Lavinya sessizce ona baktı.
Belki de yıllardır ilk kez ona acıyordu.
Tam o anda...
Bir kahkaha duyuldu.
Ama Darius gülmüyordu.
Kael de değildi.
Kimse değildi.
Salonun girişinden geliyordu.
Herkes döndü.
Kapıda uzun siyah paltolu bir adam duruyordu.
Orion.
Ama bu kez yalnız değildi.
Arkasında onlarca kişi vardı.
Ve yüzündeki gülümseme hiç hoş görünmüyordu.
"Ne duygusal bir sahne."
Nyra'nın yüzü anında bembeyaz oldu.
Orion alkışladı.
Sonra Lavinya'ya baktı.
Ve şöyle dedi:
"Şimdi gerçek oyuna başlayabiliriz."