Denizden gelen rüzgâr kayalıklara çarpıyordu.
Lavinya olduğu yerde donup kalmıştı.
"İlk Lavinya Arden mi?"
Kael günlüğü kapattı.
Yüzündeki ifade her zamankinden daha ciddiydi.
"Eğer günlük doğruysa..."
"...elli yıl önce kaybolan Lavinya aslında ölmedi."
Lavinya'nın aklı almıyordu.
"Bu imkânsız."
"Bu hikâyede imkânsız olan çok az şey kaldı."
Haklıydı.
İkili taş yapıya doğru ilerledi.
Kapı yılların etkisiyle aşınmıştı.
Üzerindeki kuzgun sembolü ise hâlâ ilk günkü kadar belirgindi.
Lavinya elini sembole dokundurdu.
Bir ses duyuldu.
Klik.
Kapı açıldı.
İkisi de şaşkınlıkla birbirine baktı.
"Bu nasıl oldu?"
Kael omuz silkti.
"Sanırım seni bekliyormuş."
Bu cevap hiç rahatlatıcı değildi.
İçeri girdiklerinde uzun bir koridorla karşılaştılar.
Duvarlarda eski tablolar asılıydı.
Hepsi aynı kadını gösteriyordu.
Lavinya Arden.
Ama her tabloda farklı yaşlardaydı.
Birinde genç.
Birinde yetişkin.
Birinde yaşlı.
Lavinya'nın tüyleri diken diken oldu.
"Bu normal değil."
Kael sessizce başını salladı.
Koridorun sonunda yuvarlak bir oda vardı.
Odanın ortasında camdan yapılmış büyük bir kapsül duruyordu.
Lavinya'nın nefesi kesildi.
Çünkü kapsülün içinde biri vardı.
Bir kadın.
Uzun siyah saçları vardı.
Yüzü sakin görünüyordu.
Sanki yalnızca uyuyordu.
Lavinya birkaç adım yaklaştı.
Kalbi duracak gibiydi.
Kadın...
Kendisine benziyordu.
Hayır.
Benzemekten fazlasıydı.
Aynı kişiydiler.
Kael bile konuşamıyordu.
"O..."
Lavinya fısıldadı.
"...benim."
Tam o sırada kapsülün üzerindeki ışıklar yanmaya başladı.
Mavi ışık bütün odayı doldurdu.
Sonra mekanik bir ses duyuldu.
"Son varis tespit edildi."
"Uyandırma işlemi başlatılıyor."
"Kael..."
"Ben de görüyorum."
Kapsül yavaşça açıldı.
İçerideki kadın gözlerini açtı.
Parlak gri gözler.
Tam Lavinya'nın gözleri.
Kadın derin bir nefes aldı.
Sonra doğruldu.
İlk söylediği söz ise ikisinin de kanını dondurdu:
"Darius hâlâ yaşıyor mu?"
Lavinya'nın dili tutulmuştu.
Kadın ona baktı.
Gözlerinde şaşkınlık vardı.
Sonra fısıldadı:
"İnanamıyorum..."
"Benim torunum gerçekten buradasın."