Kant, gece yarısı akademinin dışındaki eski harabelere doğru ilerledi. Burası, yıllardır kimsenin ayak basmadığı, zamanla unutulmuş bir yerdi. Morgananın hikâyesini anlatan kitaplarda bile buradan bahsedilmiyordu. Ama Kant, eski kayıtlarda gizlenmiş ipuçlarını bir araya getirerek buranın Morgananın mühürlendiği yer olduğunu keşfetmişti. Elinde, yasaklı büyülerin yazılı olduğu tomar vardı. Siyah pelerinine sarınmış, ay ışığının zayıf parıltısı altında harabenin merkezine doğru ilerledi. Etrafındaki taşlar zamanla yosun tutmuş, bazıları parçalanmıştı. Ama tam ortada, toprakla kaplanmış eski bir ritüel alanı vardı.
Kant, cebinden küçük bir şişe çıkardı. İçinde koyu kırmızı renkte bir sıvı vardı. Morgana’nın kanı. Onun yıllar önce dökülmüş kanı, mühür taşı tarafından emilmişti. Kant, akademinin yasaklı arşivinde bunu keşfetmiş ve büyük bir risk alarak taşın içinden kanın izlerini toplamıştı. Şimdi ise, bu kanı tekrar toprağa dökerek mühürü kıracaktı.
Kant yere diz çöktü ve elindeki hançeri çıkardı. Sol elinin avuç içine hafif bir kesik attı. Kendi kanı yavaşça toprağa damladı. Sonra, elindeki eski kan şişesinin kapağını açtı ve içindeki sıvıyı ritüel alanının ortasına döktü. Bütün dünya bir an sessizleşti. Rüzgâr durdu. Kuşlar ötmeyi bıraktı. Kant derin bir nefes alıp gözlerini kapattı. Sonra, kısık sesle büyüyü fısıldamaya başladı. “Kadim ruh, uykunda yankılanan ismi işit… Karanlığın içinde unutulan, şimdi geri dön… Kan çağırıyor, mühür kırılıyor… Gözlerini aç ve bu dünyaya dön…” Aniden, toprak titremeye başladı. Kant geri çekildi, nefesi hızlandı. Zemin çatırdadı, büyü sembolleri kanla parlamaya başladı. Sıcaklık hızla yükseldi, etrafında kıpkırmızı alevler belirdi. Kant, göğsüne doğru kuvvetli bir basınç hissederken yere düştü. Sonra, bir çığlık duyuldu. Keskin, yankılanan, insanı dehşete düşüren bir çığlık.
Atlas, gözlerini açtığında karşısında onu gördü. Morgana, tam ortada duruyordu.