Kant, gece yarısı akademinin yasak kütüphanesindeydi. Elindeki eski tomarın üzerindeki mühürleri dikkatle inceledi. Parmakları, kadim büyü sembollerinin üzerinden geçerken zihni bir an bile tereddüt etmedi. Morganayı geri getirmeliydi. Sebebi intikam değildi. Ya da dünyayı yakıp kül etmek isteyen lanetli bir iblisle aynı tarafta olmak istemesi değildi. Kantın’ın annesi ölmüştü. Ve o, annesini geri getirmek için her şeyi yapardı. Yıllarca, ruh çağırma büyülerini araştırmıştı. Ölüyü diriltmenin yollarını aramıştı. Ama bu büyü, insan sınırlarını aşan bir güç gerektiriyordu. Normal büyücüler için imkansızdı. Ancak… bir kişi bunu yapabilirdi. Morgana. Daha çocukken bile onun hikâyelerini dinlemişti. Akademide yıllardır anlatılan efsaneleri, ibret derslerini. Kara Alevlerin Kraliçesi’nin sadece yıkım gücüne sahip olmadığını, aynı zamanda ölümü bile kandırabileceğini biliyordu. Eğer Morgana gerçekten de bu kadar güçlüydüyse… Kant onun gücünü kullanabilirdi. Bunun için onu geri getirmeliydi. ★ Kant, yasak kütüphaneden hızla çıktı ve odasına çekildi. Küçük bir masa lambasının solgun ışığında eski kitapları açtı. Sayfaların arasında, Morgananın mühürlendiği ritüelin detayları vardı.
“Onun kanı mühürlü taşa döküldüğünde, laneti sonsuza dek uykuda kalacaktır.” Ama bir dipnot vardı. Küçük, soluk bir yazıyla eklenmişti: “Kan döküldüğü gibi, tekrar çağrılırsa mühür kırılır. O, bir gün dönebilir.” Kant bir süre bu kelimeleri inceledi. Kan. Morganayı mühürleyen şey kanıydı. Ama onu geri getirmenin anahtarı da yine aynı kandı. Ellerini yumruk yaptı. Bu, mümkün olabilirdi. Ama büyük bir riskti. Morgana, mühürlenmeden önce neler yapmıştı… Krallıkları yok etmiş, kendi ailesini öldürmüş, dünyaya ateş saçmıştı. Eğer geri gelirse, her şeyi tekrar yapmak isteyebilirdi. Ama Kant için bu önemli değildi. Onun tek istediği, annesini geri getirmekti. Ve bunu yapabilmesinin tek yolu, iblis prensesi diriltmekti. Bu onun tek şansıydı. Bu yüzden, ne olursa olsun Morgana geri dönecekti.