Gece… yine karanlıktı.
Ama bu sefer، Elara karanlıktan korkmuyordu.
Artık o karanlığın içindeydi.
Lorenzo’nun yanında yürüyordu.
Adımları netti. Tereddüt yoktu.
Büyük metal kapının önünde durdular.
İçeride düşmanlar vardı.
Sessizlik kısa sürdü.
Lorenzo başını hafifçe ona çevirdi.
“Hazır mısın?”
Elara’nın gözleri sabitti.
“Evet.”
Kapı açıldı.
İçerisi kalabalıktı.
Silahlı adamlar… sert bakışlar… gerilim dolu hava…
Bir adam öne çıktı.
Alaycı bir gülümseme vardı yüzünde.
“Demek küçük kız da gelmiş.”
Elara durmadı.
Yürümeye devam etti.
Sakin. Yavaş. Kontrollü.
Adam kaşını kaldırdı.
“Ne yapıyorsun—”
Elara tam karşısında durdu.
Gözlerinin içine baktı.
Hiç korku yoktu.
“Beni hafife alıyorsun,” dedi.
Adam güldü.
Ama bu gülüş uzun sürmedi.
Elara elini hafifçe kaldırdı.
Bu bir saldırı değildi.
Bir işaretti.
Ve o an—
Her şey değişti.
Gizlenmiş adamlar ortaya çıktı.
Lorenzo’nun adamları her yeri sardı.
Silah sesleri yankılandı.
Ama Elara…
kaçmadı.
Sadece izledi.
Her detayı.
Bir adam ona doğru koştu.
Bu sefer—
geri çekilmedi.
Son anda yana kaydı.
Adam dengesini kaybetti.
Ve yere düştü.
Lorenzo onu etkisiz hale getirdi.
Her şey saniyeler içinde bitti.
Sessizlik geri döndüğünde…
Elara hâlâ ayaktaydı.
Ve artık eskisi gibi değildi.
Lorenzo ona yaklaştı.
Gözleri onu inceliyordu.
“Kaçmadın.”
Elara başını kaldırdı.
“Kaçmayacağım.”
Lorenzo’nun dudakları hafifçe kıvrıldı.
“Güzel.”
Etrafına baktı.
Sonra tekrar ona döndü.
“Artık herkes seni farklı görecek.”
Elara sordu:
“Nasıl?”
Lorenzo bir adım yaklaştı.
Sesi alçaktı.
“Benim yanımda duran biri olarak değil…”
Kısa bir duraksama…
“Benimle birlikte hükmeden biri olarak.”
Elara’nın kalbi yavaşladı.
Bu korku değildi.
Bu güçtü.
“Peki ben kimim?” dedi.
Lorenzo’nun cevabı gecikmedi:
“Kraliçe.”