Gece sessizdi.
Ama Elara’nın içi… değildi.
Aynanın karşısında duruyordu.
Kendine baktı.
Gözleri… değişmişti.
Eskisi gibi değildi artık.
Masumiyet… çatlamıştı.
Yerine başka bir şey geliyordu.
Daha soğuk.
Daha sert.
Kapı açıldı.
Lorenzo içeri girdi.
Adımları ağırdı… ama kararlı.
Elara ona bakmadı.
“Beni neden öldürmedin?” dedi.
Lorenzo cevap vermedi hemen.
Yavaşça yaklaştı.
“Çünkü ölmek kolay,” dedi sonunda.
Elara aynadaki yansımasından ona baktı.
“Ya yaşamak?”
Lorenzo’nun bakışları derinleşti.
“Benimle yaşamak… ceza.”
Elara hafifçe güldü.
Ama bu… eski gülüşü değildi.
“Alışıyorum.”
Bu kelime…
Havayı değiştirdi.
Lorenzo bir an durdu.
“Tehlikeli bir cümle kurdun.”
Elara yavaşça ona döndü.
Artık kaçmıyordu.
“Belki de artık korkmuyorum.”
Lorenzo’nun gözleri karardı.
“Yalan.”
Elara bir adım yaklaştı.
“Belki.”
İkisi arasında mesafe kalmamıştı.
Gerilim… hissediliyordu.
Ama bu sefer farklıydı.
Bu korku değildi.
Bu…
çekimdi.
“Beni kıracağını söylemiştin,” dedi Elara.
Lorenzo başını eğdi.
“Sözümün arkasındayım.”
Elara’nın dudakları hafifçe kıvrıldı.
“Ya ben de seni kırarsam?”
Sessizlik.
Ağır.
Tehlikeli.
Sonra Lorenzo güldü.
Bu sefer… gerçekten.
“Denemeni isterim.”
Elara elini kaldırdı.
Yavaşça Lorenzo’nun yüzündeki kan izine dokundu.
Parmakları… tereddütsüzdü.
“Sen sandığından daha kırılgansın,” dedi.
Lorenzo’nun çenesi gerildi.
Ama geri çekilmedi.
“Ve sen…” dedi،
“sandığından daha karanlıksın.”
Elara’nın gözleri parladı.
“Bunu sen yaptın.”
Lorenzo fısıldadı:
“Hayır.”
Daha da yaklaştı.
“Neyi zaten içinde taşıdığını ortaya çıkardım.”
Bir saniye…
İki saniye…
Sonra—
Bu sefer Elara onu öptü.
Ama bu… önceki gibi değildi.
Bu bir teslimiyet değildi.
Bu bir seçimdi.
Lorenzo bir an durdu.
Sonra karşılık verdi.
Ama bu sefer…
eşitti.
İkisi de tehlikeliydi artık.
İkisi de karanlıktı.
Öpücük bittiğinde…
nefesleri karışmıştı.
Elara geri çekildi.
Ama gözleri hâlâ onun üzerindeydi.
“Artık kaçmayacağım,” dedi.
Lorenzo dikkatle baktı.
“Emin misin?”
Elara başını eğdi.
“Kaçmak yerine…”
Kısa bir duraksama…
“Yanında duracağım.”
Bu bir itiraftı.
Ama aynı zamanda…
bir başlangıç.
Lorenzo’nun gözleri yavaşça yumuşadı.
Çok az.
Neredeyse fark edilmeyecek kadar.
“Yanımda duran herkes…”
dedi alçak bir sesle،
“kanla sınanır.”
Elara’nın cevabı gecikmedi:
“Hazırım.”