Gece bitmemişti.
Sadece şekil değiştirmişti.
Elara hâlâ titriyordu.
Ellerine baktı… hafifçe kan bulaşmıştı.
“Ben… bunu kaldıramam…” diye fısıldadı.
Lorenzo ona baktı.
Bu sefer gözlerinde kısa bir anlığına farklı bir şey vardı.
Ama hemen kayboldu.
“Alışırsın.”
Elara başını kaldırdı.
“Ben senin dünyana ait değilim!”
Lorenzo cevap vermedi.
Tam o anda—
CAM PATLADI!
Bir kurşun pencereyi delip geçti.
Elara çığlık attı.
Lorenzo refleksle onu çekip yere yatırdı.
“Yere yat!” diye bağırdı.
Ama bu sefer saldırı farklıydı.
Daha organize.
Daha ölümcül.
Duman bombası içeri düştü.
Oda bir anda sisle doldu.
Elara hiçbir şey göremiyordu.
“Lorenzo?!”
Cevap yok.
Kalbi duracak gibiydi.
“Lorenzo!”
Bir anda biri onu arkasından yakaladı.
Elara çırpındı.
“Bırak beni!”
Ama güçlü kollar onu sürüklüyordu.
“Onu aldık!” diye bağırdı bir adam.
Elara’nın gözleri büyüdü.
“Hayır—!”
Son gördüğü şey…
Dumanın içinden çıkan Lorenzo’nun siluetiydi.
Ve gözleri.
O gözler…
Bu sefer tamamen değişmişti.
Soğuk değildi artık.
Öldürücüydü.
🖤
BÖLÜM 4.2 — Av Başladı
Elara bir sandalyeye bağlanmıştı.
Karanlık bir depo.
Nemli duvarlar.
Ve ölüm kokusu.
Nefesi düzensizdi.
Kapı açıldı.
İçeri uzun boylu bir adam girdi.
Yavaş adımlarla yaklaştı.
“Elara…” dedi alçak bir sesle.
“Sonunda seni bulduk.”
Elara korkuyla baktı.
“Sen kimsin?”
Adam hafifçe gülümsedi.
“Lorenzo’nun en büyük hatası.”
Yaklaştı.
Parmaklarıyla Elara’nın yüzünü tutup kaldırdı.
“Onun zayıflığısın.”
Elara başını çekti.
“Yanılıyorsun.”
Adamın gülüşü genişledi.
“Göreceğiz.”
Tam o anda—
KAPI PATLADI!
Herkes irkildi.
Bir siluet kapıda belirdi.
Dumanın içinden yürüyerek geldi.
Ağır… sakin… ölüm gibi.
Lorenzo.
Elinde silahıyla.
Ama bu… bildiği Lorenzo değildi.
Bu… bir canavardı.
Yerdeki adamlardan biri titreyerek konuştu:
“Bu… imkânsız…”
Lorenzo durmadı.
Birini vurdu.
Sonra diğerini.
Hiç düşünmeden.
Hiç durmadan.
Sadece ilerledi.
Elara’nın önünde durdu.
Gözleri ona kilitlendi.
Ve o an… zaman durdu.
“Geç kaldın…” diye fısıldadı Elara.
Lorenzo eğildi.
İplerini çözerken sesi neredeyse bir tehdit gibiydi:
“Seni benden alan herkesin sonu böyle olur.”
İpler çözüldü.
Ama Lorenzo geri çekilmedi.
Alnını onun alnına yasladı.
Nefesi sıcak… sesi karanlıktı:
“Sana dokunmalarına izin verdin.”
Elara’nın kalbi hızlandı.
“Ben—”
Lorenzo sözünü kesti.
“Bir daha asla.”
Onu bir anda kucağına aldı.
Sıkıca.
Sanki bırakırsa yok olacakmış gibi.
“Elara…” dedi yavaşça.
“Artık seni saklamayacağım.”
Kısa bir duraksama…
“Dünya bilsin.”
Gözleri karardı.
“Sen… bana aitsin.”