Gece artık sessiz değildi.
Ağır adımlar…
metalin soğuk sesi…
ve yaklaşan ölüm…
Elara’nın kalbi göğsüne sığmıyordu.
“Onlar burada…” diye fısıldadı.
Lorenzo ise kıpırdamadı bile.
Gözleri kapıya sabitlenmişti.
Soğuk. Hesaplayan. Tehlikeli.
Ceketinin altından silahını çıkardı.
“Arkamda kal,” dedi.
Bu bir rica değildi.
Bir emirdi.
Elara istemeden ona yaklaştı.
Ve o an—
BAM!
Kapı parçalanarak açıldı.
İçeri maskeli adamlar doldu.
“Lorenzo!” diye bağırdı biri.
“Bu gece ölüyorsun!”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Lorenzo gülümsedi.
Ama bu… bir insanın gülüşü değildi.
“Yanlış adrese geldiniz.”
Ve cehennem başladı.
PAT! PAT! PAT!
Silah sesleri duvarlarda yankılandı.
Elara kulaklarını kapattı ama gözlerini kapatamadı.
Lorenzo hareket ediyordu—
hızlı، keskin، kusursuz.
Birini vurdu.
Diğerini yere serdi.
Kan kokusu havaya karıştı.
Elara nefes alamıyordu.
Bu… onun dünyası değildi.
Ama artık içindeydi.
Bir adam ona doğru koştu.
Elara donup kaldı.
Tam o anda—
PAT!
Adam yere yığıldı.
Lorenzo.
Onun önüne geçti.
“Gözlerimi kaçırma,” dedi sertçe.
Elara ona baktı.
Ve o an fark etti—
Lorenzo sadece onu korumuyordu…
Onu sahipleniyordu.
Son adam yere düştüğünde، oda sessizliğe gömüldü.
Sadece nefes sesleri kaldı.
Elara titriyordu.
“Bitti mi…?” diye sordu.
Lorenzo silahını yavaşça indirdi.
“Hayır.”
Elara’nın kalbi tekrar hızlandı.
Lorenzo ona yaklaştı.
Yüzünde kan vardı.
Ama gözleri hâlâ aynıydı.
Karanlık.
“Bu sadece başlangıç.”
Elara geri çekilmek istedi.
Ama Lorenzo elini ensesine koydu.
Yavaşça onu kendine çekti.
“Artık geri dönüş yok,” dedi fısıltıyla.
Elara’nın dudakları aralandı.
“Ben… senin değilim…”
Lorenzo’nun bakışları sertleşti.
Bir saniye sustu.
Sonra dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
“Henüz değilsin.”
Bir adım daha yaklaştı.
Nefesi yüzüne değiyordu.
“Ama olacaksın.”