Elara hâlâ onun dokunuşunu hissediyordu.
Lorenzo onu yavaşça yere indirdi…
ama eli hâlâ belindeydi.
Sanki bıraksa، kaybolacakmış gibi.
Elara bir adım geri çekildi.
Kalbi deli gibi atıyordu.
“Benden uzak dur…” dedi fısıltıyla.
Lorenzo hafifçe başını eğdi، gözlerinde tehlikeli bir parıltı vardı.
“Uzak durmak mı?” diye tekrar etti alaycı bir tonla.
“Sen gerçekten hâlâ bir seçeneğin olduğunu mu sanıyorsun?”
Elara kaşlarını çattı.
Korkuyordu… ama boyun eğmeye niyeti yoktu.
“Ben kimseye ait değilim.”
Bir anlık sessizlik oldu.
Sonra Lorenzo güldü.
Ama bu seferki gülüşü… daha karanlıktı.
Bir adım yaklaştı.
Elara geri çekilmek istedi ama duvara çarptı.
Artık kaçacak yer yoktu.
Lorenzo elini duvara koydu، onu tamamen köşeye sıkıştırdı.
“Yanlış,” dedi alçak bir sesle.
“Bu şehirde herkes birine aittir.”
Elara nefesini tuttu.
“Ve sen…”
Lorenzo parmaklarıyla çenesini hafifçe kaldırdı.
“…benimsin.”
Elara’nın gözleri büyüdü.
“Buna sen karar veremezsin!”
Lorenzo’nun bakışları sertleşti.
“Çoktan verdim.”
Bir anda uzaklaştı.
Ama bu uzaklaşma bir özgürlük değildi… sadece bir uyarıydı.
Cebinden telefonunu çıkardı، kısa bir mesaj yazdı.
Birkaç saniye sonra dışarıdan silah sesine benzer bir patlama duyuldu.
Elara irkildi.
“Ne… neydi o?”
Lorenzo ona bakmadan cevap verdi:
“Geçmişin.”
Elara’nın kalbi sıkıştı.
“Ne demek istiyorsun?”
Lorenzo yavaşça ona döndü.
Gözleri artık tamamen karanlıktı.
“Artık geri dönebileceğin bir hayat yok, Elara.”
Bir adım daha yaklaştı.
“Çünkü seni buldular.”
Elara’nın nefesi kesildi.
“Kim?”
Lorenzo’nun dudakları hafifçe kıvrıldı.
“Benim düşmanlarım.”
Kısa bir duraksama…
“Ve artık…” dedi yavaşça، gözlerini ondan ayırmadan،
“sen onların zayıf noktasısın.”
Elara’nın dizleri titredi.
“Ben… bu işin içinde değilim!”
Lorenzo aniden elini tuttu.
Sıkıca.
Kaçamayacağı kadar güçlü.
“Artık içindesin.”
Sessizlik…
Sonra fısıldadı:
“Ve seni koruyabilecek tek kişi benim.”