Gece…
İstanbul’un ışıkları, karanlığı delmeye çalışıyordu ama bazı gölgeler asla aydınlanmazdı.
Elara’nın nefesi kesilmişti.
Bir anda yerden yükseldiğini hissetti.
Güçlü kollar… sert ama garip bir şekilde güven veren…
“Beni… bırak!” diye fısıldadı ama sesi titriyordu.
Adam sadece güldü.
Derin، karanlık ve tehlikeli bir gülüş.
“Artık çok geç, küçük mafiam…” dedi kulağına doğru eğilerek.
“Sen bana aitsin.”
Elara’nın kalbi hızlandı.
Korkudan mı… yoksa hissettiği o garip çekimden mi، bilmiyordu.
Gözlerini kaldırdı.
Adamın kıvırcık saçları hafif ışıkta parlıyordu، gözleri ise…
sanki birini yakıp yok edebilecek kadar karanlıktı.
“Sen kimsin?” diye sordu.
Adamın gülüşü silindi.
“Ben mi?” dedi yavaşça.
Sonra onu biraz daha kendine çekti. Kaçamayacağı kadar yakın.
“Ben kabusun…
ve aynı zamanda kaçamayacağın tek gerçeğim.”
Elara’nın dudakları aralandı.
Kaçmalıydı.
Ama hareket edemiyordu.
Çünkü içten içe…
düşmek üzere olduğunu hissediyordu.
Ve en korkuncu şuydu:
Belki de düşmek istiyordu.