BÖLÜM 6
Odanın içindeki sessizlik… dışarıdaki sessizlikten farklıydı.
Koridordaki sessizlik boştu.
Buradaki sessizlik ise… doluydu.
Lina bunu kelimelere dökemedi ama hissetti. Sanki odanın içinde görünmeyen bir şey vardı. Bir varlık değil belki… ama bir iz. Bir kalıntı. Az önce burada olan bir şeyin geride bıraktığı, silinmemiş bir yankı.
Nefes aldı.
Hava ağırdı.
Boğazını yakıyordu.
“Çıkalım,” dedi Mira, bu sefer daha sert.
Sesinde korku saklanmamıştı artık.
Ama Lina hâlâ hareket etmiyordu.
Gözleri odanın ortasındaydı.
Az önce adamın durduğu yere bakıyordu.
“Bir saniye…” diye fısıldadı.
Yavaşça ilerledi.
Her adımı bilinçliydi.
Sanki yanlış bir yere basarsa… bir şey tetiklenecekmiş gibi.
Zemin soğuktu.
Ama bu sefer farklıydı.
Ayakkabısının altından gelen his değişmişti.
Lina durdu.
Ayağını hafifçe kaldırdı.
Tekrar bastı.
Bir şey vardı.
Çok ince.
Neredeyse fark edilmeyecek kadar.
Eğildi.
Parmaklarını zemine yaklaştırdı.
Durdu.
“Dokunma,” dedi Mira hemen.
Ama Lina dinlemedi.
Parmağı zemine değdi.
Bir an…
hiçbir şey olmadı.
Sonra…
soğuk.
Ama bu normal bir soğuk değildi.
Derine işleyen bir soğuktu.
Sanki sadece tenine değil… zihnine dokunmuştu.
Lina hızla elini çekti.
Nefesi kesildi.
“Bu neydi…?” diye fısıldadı.
Cevap yoktu.
Ama hissi geçmemişti.
Sanki o soğuk…
hâlâ içindeydi.
Mira kapıya daha da yaklaştı.
“Ciddi söylüyorum, çıkalım.”
Lina başını salladı.
Ama hâlâ odanın ortasından ayrılmadı.
Gözleri tekrar zemine kaydı.
Ve o an…
fark etti.
İz sadece yerde değildi.
Duvara doğru uzanıyordu.
İnce bir çizgi gibi.
Ama bu sefer…
daha belirgindi.
Lina yavaşça ayağa kalktı.
Duvara doğru yürüdü.
Yaklaştıkça…
çizgi netleşti.
Bu bir leke değildi.
Bu…
bir sürüklenme izi değildi.
Bu…
bir yön gösteriyordu.
Duvarın ortasında bitiyordu.
Ama duvarda…
hiçbir şey yoktu.
Düzdü.
Boştu.
Lina elini kaldırdı.
Duvara yaklaştırdı.
“Lina…” dedi Mira.
Ama Lina dinlemiyordu.
Parmakları duvara değdi.
Ve o an…
duvar…
soğuk değildi.
Sıcaktı.
Lina irkildi.
Elini geri çekti.
“Bu mümkün değil…” dedi.
Mira yaklaştı.
“Ne?”
“Duvar… sıcak.”
Mira bir an durdu.
Sonra o da elini uzattı.
Dokundu.
Anında geri çekti.
“Hayır,” dedi.
“Sıcak değil.”
Lina dondu.
“Ne?”
Mira başını salladı.
“Soğuk. Normal.”
Lina tekrar duvara baktı.
Yavaşça tekrar dokundu.
Yine aynı.
Sıcak.
Ama bu sefer…
daha da belirgindi.
Sanki duvarın arkasında…
bir şey vardı.
Ve o şey…
nefes alıyordu.
Lina hızla geri çekildi.
“Burada bir şey var,” dedi.
Mira başını sertçe salladı.
“Hayır. Yok. Ve bilmek de istemiyorum.”
Bu cümle…
çok netti.
Mira geri çekildi.
Kapıya yöneldi.
“Gidiyoruz.”
Bu bir teklif değildi.
Lina birkaç saniye daha duvara baktı.
Sonra…
arkasını döndü.
Kapıya doğru yürüdü.
Tam çıkacaklardı ki…
arkalarından bir ses geldi.
Çok hafif.
Ama çok net.
Bir nefes.
İkisi de dondu.
Yavaşça döndüler.
Oda…
aynıydı.
Ama artık…
aynı hissettirmiyordu.
Çünkü artık emindiler.
Yalnız değillerdi.
“Çık,” dedi Mira.
Bu sefer sesi neredeyse titriyordu.
Lina kapıya ulaştı.
Hızlıca dışarı çıktı.
Mira da hemen arkasından.
Kapı kapandı.
Ve o an…
ikisi de aynı anda derin nefes aldı.
Koridor…
daha güvenli hissettirmiyordu.
Ama o odadan daha iyiydi.
“Bu…” dedi Lina.
“…normal değil.”
Mira kısa bir kahkaha attı.
Ama bu kahkaha… sinirden geliyordu.
“Artık bunu söylemeyi bırak.”
Lina cevap vermedi.
Koridorda başka insanlar vardı artık.
Kapılardan çıkanlar.
Fısıldaşanlar.
Herkesin yüzünde aynı ifade vardı:
Korku.
“Az önce bir adam…” dedi Lina.
Bir kadın hemen yaklaştı.
“Evet. O nereye gitti?”
Kimse cevap vermedi.
Çünkü kimse bilmiyordu.
Ama herkes…
aynı şeyi düşünüyordu.
“Kayboldu,” dedi biri.
Bu kelime…
koridorda yankılandı.
Ve o an…
her şey değişti.
Artık bu bir şüphe değildi.
Gerçekti.
Birisi…
gitmişti.
Ve geri gelmemişti.
Lina duvara yaslandı.
Kalbi hâlâ hızlıydı.
Ama bu sefer korku…
daha derindi.
Çünkü artık sadece hissetmiyordu.
Biliyordu.
Bu yer…
insanları yok ediyordu.
Ve kimse…
nasıl olduğunu bilmiyordu.
O an…
uzaktan bir ses daha geldi.
Ama bu sefer…
daha farklıydı.
Metal bir şeyin sürtünmesi gibi.
Ve ardından…
çok hafif bir fısıltı.
Ama kelimeler anlaşılmadı.
Lina gözlerini kapattı.
Ve ilk kez…
şunu düşündü:
“Buradan çıkamayacağım.”
- BÖLÜM SONU