BÖLÜM 2 — BEKLEYİŞ
Zaman… geçiyor muydu gerçekten?
Lina o sabah başvuru yaptıktan sonra ilk birkaç saat boyunca hiçbir şey yapmadı. Yapamadı. O küçük odanın içinde dolaşıp durdu. Bazen pencereye gidiyor, bazen yatağa oturuyor, bazen de telefonu eline alıp tekrar tekrar aynı ekrana bakıyordu.
“Başvurunuz alınmıştır.”
Bu cümle, sanki zihnine kazınmıştı.
Kısa. Soğuk. Kapalı.
Sanki bir şey söylemek istiyor ama söylemiyordu.
İlk gün geçti.
Hiçbir şey olmadı.
Ne kapı çaldı.
Ne telefon geldi.
Ne mesaj.
Lina akşam olduğunda hâlâ aynı şeyi düşünüyordu.
“Belki de sahteydi.”
Bu düşünce rahatlatıcı olmalıydı. Ama değildi.
Çünkü o zaman… umut da sahteydi.
Gece yatağa uzandığında tavanı izledi.
Aynı çatlaklar.
Ama bu sefer onlara farklı bakıyordu.
Sanki o çatlaklar… bir şey anlatıyordu.
“Geri dönemezsin.”
Lina başını hafifçe sağa çevirdi. Bu düşünceyi susturmak ister gibi.
“Abartıyorsun,” diye fısıldadı kendine.
Ama sesi ikna edici değildi.
Uykuya geçmesi uzun sürdü.
Ve uyuduğunda…
rüya gördü.
Karanlık bir yerdi.
Sonsuz gibi görünen bir koridor.
Duvarlar yoktu ama yine de kapalı hissediyordu.
Yürüyordu.
Nereye gittiğini bilmiyordu ama duramıyordu.
Sonra uzakta bir kapı gördü.
Tek bir kapı.
Yaklaştıkça… kapının üstünde bir yazı belirdi.
“KRALLIK”
Kapı aralıktı.
İçeriden bir ışık sızıyordu.
Ama bu ışık… sıcak değildi.
Soğuktu.
Lina kapıya yaklaştı.
Elini uzattı.
Ama tam dokunacakken…
arkasından bir ses geldi.
“Girme.”
Lina irkildi.
Döndü.
Ama kimse yoktu.
Tekrar kapıya baktı.
Bu sefer kapı biraz daha açılmıştı.
Işık büyümüştü.
Ve içeriden…
bir şey nefes alıyor gibiydi.
Lina geri adım attı.
Ama ayakları hareket etmedi.
Sanki yere yapışmıştı.
Kapı yavaşça kendi kendine açıldı.
Ve içeriden…
karanlık dışarı taştı.
Lina çığlık atarak uyandı.
Nefesi hızlanmıştı.
Kalbi göğsüne vuruyordu.
Oda karanlıktı.
Gerçekti.
Ama hâlâ rüyadaki his içindeydi.
Elini yüzüne götürdü.
Terlemişti.
“Saçmalık…” diye fısıldadı.
Ama sesi titriyordu.
Telefonuna baktı.
Saat: 03:17
Ekran ışığı odada keskin bir parıltı yarattı.
Ve o an…
Lina’nın gözleri dondu.
Bildirim vardı.
Daha önce yoktu.
Emin gibiydi.
Ama şimdi oradaydı.
Yavaşça ekrana dokundu.
Kalbi yeniden hızlandı.
Bilinmeyen numara.
Mesaj açıldı.
“Bekle.”
Tek kelime.
Lina birkaç saniye boyunca sadece baktı.
Sonra kaşlarını çattı.
“Bu ne şimdi…?”
Mesajı tekrar okudu.
Aynıydı.
Değişmedi.
“Bekle.”
Bu bir cevap değildi.
Bu… bir emir gibiydi.
Lina hemen numaraya tıkladı.
Arama tuşuna bastı.
Telefon çaldı.
Bir kez.
İki kez.
Üç…