Bölüm 2

Eve geldik. Çok yorulmuştum; kendimi yatağa attım. Efe içeri girdi ve üstünü çıkaracakken dayanamayıp bağırdım: — Ne yapıyorsun?! — Üstümü değiştiriyorum, karıcığım. — Benim yanımda mı? — Evet. Ne olmuş? Sen benim karım değil misin? — Efe, çok yorgunum. Benimle uğraşma, git başka bir yerde değiştir üstünü, dedim. Ayağa kalkıp onu ittim ve kapıyı üzerine kapattım. Üzerimdeki takıları ve paraları çıkardım. Gelinliğimi çıkarmak istedim ama başaramadım. Elim fermuara yetişmiyordu. — Saçmalık… dedim kendi kendime. Bu kadar dar şeyleri niye giydiriyorlar ki zaten? Pes edip Efe’yi çağırdım: — Efe! Kapının ardından sesi geldi: — Ne oldu karıcığım? İki dakika görmedin diye özledin mi beni? Sesimi sert ama utangaç tutmaya çalışarak konuştum: — Fermuarım… Ulaşamıyorum. Yardım eder misin? Ayak sesleri yaklaştı. Efe kapının önünde belirdi. Yüzünde hafif bir gülümseme vardı; beni süzüyordu. — Yani… dedi alayla. Yardım istemek de bir meziyet tabii. Dön bakayım. Sırtımı döndüm. Efe ağır adımlarla yaklaştı. Parmağıyla fermuarın ucunu tuttu ama açmadı. — Biliyor musun… dedi fısıltıyla. Çocukken gelinlikle seni hayal ettiğimde, bu geceyi tam böyle hayal etmiştim. Beni küçükken de görmüş… Hatırlıyor. Ama ben neden hatırlamıyorum? — Efe… dedim. Sadece aç şunu. — Tamam, sadece yardım ediyordum, dedi. Yavaşça fermuarı indirdi. Ben ise nefesimi tuttum. — Teşekkür ederim. — Her zaman karıcığım… Her zaman, dedi ve çıktı. Üzerime pijamalarımı giyip yatağa yattım. Birkaç dakika sonra Efe tekrar geldi. Yanıma uzanmadan önce konuştum: — Burada yatmayı düşünmüyorsun herhâlde? — Düşünüyorum herhâlde, karıcığım, dedi. — Saçmalama Efe. Yanıma gelme. Eğer gelirsen bu yatağı komple sana sokarım, dedim. Gülmeye başladı. — Efe! Ben çok ciddiyim. Bir anda gülmesi kesildi. — Tamam karıcığım, sen ne dersen o olsun, dedi. — Adam ol! dedim. — Sen de sadece benim kadınım ol, dedi. Dolaptan bir battaniye ve yastık aldı, kapıyı kapatıp çıktı. Söylediği söz hoşuma gitmişti. Yüzümde belli belirsiz bir sırıtışla yatağa uzandım.